ผมเริ่มเดินทางสายนี้ด้วยความรู้สึก อยากรู้ อยากเห็น
ย้อนไปนานนิดนึง เริ่มด้วยการเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ ละครนิเทศมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ครับ ที่นั่นไม่ใช่สถาบันแต่ก็เป็นเหมือนสถาบัน แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นไงบ้าง ถ้าเป็นกระท้อน ผมโดนฝึกจนตัวอ่อน รุ่นพี่ถ่ายทอดสู่รุ่นน้อง เพราะฉะนั้นอะไรที่เป็นวิชาการจริงๆ ก็จะมีเพี้ยนไปบ้าง บางครั้งก็มีพี่พี่เก่าๆรุ่นบุกเบิกมาสอนให้ แต่จุดประสงค์หลักของที่นี่เพื่อทำละครเวทีครับ เมื่อจบจากละครเวที ก็มีโอกาสได้ไปทำกิจกรรมต่างๆของสถาบัน ทั้งในสถาบันและสถาบันอื่นๆ เป็นการต่อยอด จนได้มาเล่นโปรเจคจบให้นิสิตจุฬารุ่นน้อง แล้วก็มาเจอพี่สาวคนนึง ตัวเล็กๆผมสั้น ออกจะห้าวๆ (อืม แรงได้อีก) เธอเป็นคนน่ารักนะมาช่วยน้องและก็แสดงด้วย จุดนั้นก็เลยได้รู้จักกับ คุณ เหมือนฝัน อำพันแสง

อ้อ ขอย้อนไปนิดก่อนที่จะมาเจอกับพี่อรก็มีเรียน กับ บ้าน4ศิลป์ ว่าจะหาความรู้เพิ่มเติม แต่เขาให้เราเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นเรียนแต่ก็ดีเพราะที่ผ่านมาเต้นอย่างเดียวไม่รู้หรอกว่าท่าอะไรเป็นอะไร แต่เรียนได้ 2 คราส เพราะว่าติดกับเวลาทำงานจึงทำให้ต้องหยุดเรียนไป

กลับมาที่ เหมือนฝัน ต่อดีกว่า พอเสร็จโปรเจคให้น้องอ้อมที่จุฬา ก็เลยทำให้สนใจการเต้นในอีกแนวทาง เริ่มมองเห็นว่า การเต้นได้ กับการเต้นเป็นนี่มันแตกต่างกันมาก....มาก
แล้วก็เห็นว่าสอนอยู่ด้วย(อืม ต้องตาม) แต่ก็ไม่ได้ไปเรียนในทันทีนะครับ กว่าจะได้เรียนก็ 4-5 เดือนไปแล้ว ถึงได้เริ่มเรียนเป็นจริงเป็นจังกับเขา
ที่ แดนเซ็นเตอร์
เริ่มจากเรียน jazz กับครูอร เมื่อมาครั้งแรกต้องแปลกใจกับสิ่งที่เจอ โอวแม่เจ้านี่คราสเรียนหรือนี่ นักเรียนแต่ละคนเตะขาหรือว่าเตะหน้าตัวเอง(สูงได้อีก) ใช้เวลาปรับตัวอยู่พักใหญ่ๆ แต่บอกเลยว่า คนที่เป็นครูด้วยจิตวิญญาณจริงๆ หนึ่งในนั้นก็คือ ครูอรนี่แหละ
ต่อมามีโอกาสได้ร่วมงานแสดงกับสถาบันแดนเซ็นเตอร์ จึงทำให้ได้รู้จักกับครู ติ๊บ
ครูติ๊บจึงเป็นครู อีกคนนึงที่ผมได้เรียนด้วย สิ่งแรกที่ครูติ๊บให้ผม คือ โอกาส โอกาสในการเรียนรู้ ทำให้ผมได้พัฒนาตัวเอง ได้เปิดหูเปิดตา ได้เห็นคำว่าเต้นแตกแขนงไปอีกมากมาย ได้มอง เห็น คำว่า แดนเซอร์ เป็นมากกว่า แดนเซอร์
แล้วก็
เรียนกับคุณlong สอนดีครับเก็บรายละเอียดบอกได้ตรงจุดว่าต้องแก้ตรงไหนเราต้องทำยังไงกับตัวเรา
อีกคนหนึ่งที่ได้เรียนด้วย พี่บิ๊ก แต่ได้เรียนในแง่ของการทำงานนะครับ เพราะพี่เขาสอนเราไปด้วยขณะทำงาน ซ้อมเยอะและได้งานจริง งานมีคุณภาพ "เต้นสวยเสื้อผ้าที่ใส่ก็ต้องสวยด้วย" ในด้านนี้จึงยกให้เลย อาภรณ์งาม (งามจริงๆ) ภูมิใจทุกงานทุกการแสดง ที่พี่บิ๊กให้ทำ ชุดสวยท่าสวย ภาพการแสดงก็สวย พี่บิ๊กสอนผมให้ใส่ใจกับงานรายละเอียดของงาน และการเคารพผู้ชม

มุมมองของผมอาจจะไม่ใช่แค่การไปเรียนในสถาบันต่างๆ แต่รวมไปถึงการได้เรียนรู้นอกห้องเรียน เรียนรู้จากการทำงาน เพราะถ้าเราเรียนแล้วเราก็ควรจะเอาสิ่งที่ได้ไปใช้ ไปถ่ายทอดและบอกต่อ เพื่อพัฒนาด้านนี้ให้เกิดงานที่หลากหลาย ไม่ใช่สิ่งที่เราเห็นซ้ำๆเดิมๆ
ขอบคุณครับคุณครู

เคยเรียนกับพี่อรค่ะ แต่ก็นานมากๆ เลย ตั้งแต่ตอนที่สอนอยู่แถวสุขุมวิท ก็คิดว่านอกจากการสอนที่ตั้งใจในการสอนแล้ว คิดว่าไม่เคยเจอใครที่ทุ่มเทให้กับการเต้นได้เท่านี้เลย ตอนนี้ก็ยังอยากจะไปเรียน....