เรียนกับครูติ๊บที่ Dance Centre ค่ะ
ตอนเด็กๆเรียนกับครูติ๊บกลัวหัวหดทั้งๆที่ครูติ๊บไม่เห็นดุเลย ตอนดูเด็กๆเต้นครูก็จะยิ้มตลอด จนพอเราเห็นหน้าครูแล้วรู้สึกว่าตัวเองเต้นสวย (งงแฮะ ฮ่ะๆๆ) และครูติ๊บจะดูนักเรียนทุกคน ไม่ทิ้งใครเลย เพราะถือว่าทุกคนมีดีเท่าที่ตัวเองมีได้ และไม่มีใครเลยที่ไม่มี ถ้าเดินได้ก็เต้นได้ทุกคน และไม่เคยมีครั้งไหนเลย ที่ครูติ๊บทำนักเรียนเสียกำลังใจ
เรียนกับครูอารีย์
ช่วงสั้นๆ สั้นมากๆ แต่ไม่กี่เดือน แตก็มีสิ่งที่ประทับใจมากมายเลย ครูอารีย์ใจดีมากกว่าที่เคยวาดภาพเอาไว้ แม้จะเป็นนักเรียนจากที่อื่นเข้าไปเรียน แต่ครูอารีย์ก็เอาใจใส่ดูแลอย่างดีมากๆ ถ้าช่วงเวลาสั้นๆตรงนั้นไม่ได้ไปเจอครูอารีย์ ก็คงเลิกเต้นไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
เรียนกับพี่ศิริ
ฝึกสุดโหด แต่ประโยชน์เห็นๆ ยอมรับว่าตอนนั้นทั้งเครียด ทั้งกดดัน เพราะปกติเรียนกับครูติ๊บหน้าสวยๆเป็นนางฟ้าใจดี พอเจอพี่ศิริ จ๊ากก! ต๊กกะใจ๋ เพราะว่าตอนจะซีเรียสขึ้นมานี่ หน้าพี่ศิริไม่ยิ้มเลย ได้แต่คิดในใจว่าตายแน่เรา แต่โหดอย่างนั้นก็สมแล้วที่พัฒนาการนี่เห็นได้ชัดมากถึงมากที่สุด ช่วงที่ได้เรียนกับพี่ศิริเป็นช่วงที่เราเข้าใจถึงความเป็นนักบัลเล่ต์ไปทั้งตัว ทั้งร่างกาย ทั้งวิญญาณเลย ตอนนี้ถ้าถามว่าอยากเรียน ballet กับใครมากที่สุด ก็ต้องพี่ศิริเนี่ยแหละค่ะ
เรียนกับ Mr.Morgan
ก่อนอื่นต้องขอบคุณพี่อรก่อนเลยค่ะที่แนะนำให้ไป จำได้ว่าครั้งแรกทั้งกลัวทั้งเครียด แต่พอเรียนๆไปแล้วก็เห็นว่า Mr.Morgan เป็นครูที่เอาใจใส่มากๆ เอาใจใส่ทุกรายละเอียด ใจดี แต่ชอบหยิกๆหยอกๆให้คันๆแสบๆ ก็ยังเสียดายอยู่ที่ไม่ได้ไปเรียนนานแสนนานมาแล้ว แต่วันก่อนโชคดีได้เจอ Mr.Morgan ที่รถไฟฟ้า ยังจำเราได้อยู่เลย ดีใจมาก
เรียนกับ Mr.Long
Mr.Long เป็นครูที่สอนเทคนิคด้วยคำง่ายๆ แต่ทำได้จริง ทำได้ง่ายเสียด้วย เขาจะสอนวิธีคิดว่าเวลาทำท่านี้ต้องคิดยังไง แล้วมันก็ได้ผลทุกที วิธีคิดเหล่านั้นก็ยังคงเอามาใช้จนทุกวันนี้ แม้ว่าจะไม่ได้ไปเรียนด้วยนานแล้ว
เรียนกับพี่อร
เป็นเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้นะ เรียนกับพี่อรไม่ใช่แค่เรียนเต้น แต่ว่ามันมากกว่านั้น สิ่งที่ได้จากพี่อรคือ...ทุกอย่าง....อธิบายยาก เอาเป็นว่าตั้งแต่ตอนเห็นพี่อรเป็นแม่ช้าง จนมาถึงวันที่ได้เรียนกับพี่อร และเลยมาจนถึงทุกวันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านั้นทำให้บอกตัวเองว่า You are my role model.
