http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php สาระเรื่องเล่าชาวจุดวิทยา en <P align=center><IMG title=udom style="WIDTH: 350px; HEIGHT: 550px" height=550 alt=udom src="http://users3.titanichost.com/julluj/Sydney7/18.jpg" width=350 border=0 mce_src="http://users3.titanichost.com/julluj/Sydney7/18.jpg"></P> <P align=left><BR>1. มนุษย์ต้องการสิ่งที่ตนเองไม่มี<BR>2. เวลาที่เราวิ่งมารับโทรศัพท์จากที่ไกลๆ เมื่อถึงโทรศัพท์ เสียงมันมักจะหยุด เราจะช้าไป 1 จังหวะเสมอ<BR>3. ถ้าแอบรักใคร อย่าฝากใครไปบอก บอกด้วยตัวเองจะดีกว่า<BR>4. เวลาสั่งอาหารไว้นานแล้วยังไม่ได้สักที ให้พูดว่าไม่เอาจะได้เร็ว<BR>5. ถ้าเรียกเก็บเงินแล้วไม่มีใครมาเก็บเสียที ให้ลุกขึ้นทำท่าจะกลับทั้งโต๊ะ จะมีพนักงานพุ่งมาทันที<BR>6. ปลูกต้นลั่นทมไว้หน้าบ้าน ไม่เกี่ยวอะไรกับความทุกข์ระทมของตัวเราเลย<BR>7. ระวังคนขายโรตี ที่เพิ่งเดินออกมาจากป่าละเมาะ, พุ่มไม้, ซอกตึก อย่าตัดสินใจซื้อจนกว่าเขาจะล้างมือ<BR>8. ไม่มีสัจจะในร้านตัดเสื้อ<BR>9. ระวังคนที่แสดงออกว่าเป็นคนดีมากๆ<BR>10. อย่าซื้อทุเรียนมาปอกเอง<BR>11. หนังสือดี คือหนังสือที่เราชอบอ่าน, หนังดีคือ หนังที่เราชอบดู<BR>12. อยากให้คนอื่นรู้เรื่องที่เรานินทามากๆ อย่าลืมย้ำบ่อยๆ ว่าอย่าบอกใครนะ<BR>13. อย่าทิ้งกระดาษชำระไว้ในชามก๋วยเตี๋ยว คนล้างจะเสียความรู้สึก<BR>14. เรียกยามว่าซีเคียวรีตี้ การ์ด ยามจะตั้งใจโบกรถ<BR>15. อย่าซื้ออะไรที่ต้องเอามาซ่อมต่อ<BR>16. รถในเมืองไทยพวงมาลัยอยู่ทางขวา แต่ฝาน้ำมันไม่อยู่ขวาเสมอไป<BR>17. ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนไม่ต้องเอายาสีฟันไปก็ได้ ยังไงเพื่อนต้องมี<BR>18. ตลาด อ.ต.ก. มาจากคำว่า เอเวอรี่ติง เกินราคา<BR>19. เวลาดูหนังโรง ควรจำว่ากระปุกน้ำอยู่ด้านไหน<BR>20. ตัดผมวันพุธได้ ไม่บาป<BR>21. คนไม่กินเนื้อ ไม่ได้แปลว่าเป็นคนดีเสมอไป<BR>22. เวลาบ้วนน้ำยาลิสเตอรีนออกจากปาก ให้หลับตาด้วย<BR>23. ปูอัด มันทำจากปลา<BR>24. กินก๋วยเตี๋ยวจากตะเกียบไม้อร่อยกว่า<BR>25. อย่าไปจ่ายตลาดเวลาหิว เราจะซื้อมาเยอะเกินจำเป็นเสมอ<BR>26. ในโลกนี้จะชอบมีคนมาทักอยู่ 2 ประเภทเท่านั้น ประเภทแรก อ้วนขึ้นนะ กับประเภทที่ 2 ผอมลงนะ ไม่มีใครเข้ามาทักว่าปกติดีนี่ไปทำอะไรมา<BR>27. คนที่เอาหมวกตำรวจ หรือชุดตำรวจแขวนไว้หลังรถมิใช่เพราะบ้านเค้าไม่มีตู้ เค้าไม่ได้ลืม เค้าแค่กลัวคนไม่รู้ว่าเขาทำอาชีพอะไร<BR>28. คนที่มีรถทะเบียนเลขเดียวเรียงติดกันหลายๆ ตัว เป็นคนธรรมดาเหมือนกับเรา<BR>29. คนที่มีความรู้มากๆ เขามักจะใช้ความรู้ขังจินตนาการ<BR>30. ฟู่ฟ่าเดี๋ยวก็วาย เรียบง่ายอยู่ได้นาน<BR>31. จงอย่าอิจฉาคนอื่น แต่จงใช้ชีวิตให้คนอื่นอิจฉา<BR>32. เวลาที่เปิดหนังสือให้เพื่อนดู หน้าที่ตัวเองพูดถึงมักจะหาไม่เจอ<BR>33. ขนมและน้ำในโรงหนัง จะแพงกว่าข้างนอก<BR>34. ห้องน้ำผู้หญิง ผู้ชายเข้าไปดูเป็นพวกโรคจิต, ห้องน้ำผู้ชาย ผู้หญิงเข้ามาดูเป็นแม่บ้าน<BR>35. เวลารถติด เลนอื่นมักไปได้เร็วกว่าเลนเราเสมอ<BR>36. ถ้าเราขับรถไม่ทันไฟเขียวเป็นคันสุดท้าย ให้คิดว่าเดี๋ยวเราจะได้ไปเป็นคันแรก<BR>37. ถ้ามีการแนะนำตัวว่า 'นี่เพื่อนฉัน' หมายความว่า 'แฟนฉัน'<BR>38. ถ้ามีการแนะนำตัวว่า 'นี่แฟนฉัน' หมายความว่า 'ผัว/เมียฉัน'</P> Mon, 12 May 2008 10:17:44 +0700 http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php/post/282/ <P align=center><EMBED src=http://www.clipmass.com/player/cm88.swf?config=http://www.clipmass.com/watch/vconfig_embed.php?vkey=7415928301463 width=425 height=355 type=application/x-shockwave-flash allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" wmode="transparent" mce_src="http://www.clipmass.com/player/cm88.swf?config=http://www.clipmass.com/watch/vconfig_embed.php?vkey=7415928301463"></EMBED><BR><FONT size=1><A href="http://www.clipmass.com/movie/7415928301463" target=_blank mce_href="http://www.clipmass.com/movie/7415928301463">ประกวดเต้น Hiphop ที่ไต้หวัน</A> </FONT></P> Sun, 04 May 2008 23:33:19 +0700 http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php/post/275/ <STRONG><IMG title="man of lamancha" style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 352px" height=352 alt="man of lamancha" src="http://www.scenario.co.th/rachadalai/pressroom/data/112/images/11.jpg" width=450 align=absMiddle border=0 mce_src="http://www.scenario.co.th/rachadalai/pressroom/data/112/images/11.jpg"><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;<BR>สู่ฝันอันยิ่งใหญ่ "Man of La Mancha"<BR>พร้อม "ก้าว" ไปสู่ "ฝัน" <BR>ทำไมสำหรับเราแล้ว..... "สู่ฝันอันยิ่งใหญ่" หรือ Man of Lamancha จึงเป็นละครเวทีที่คุณต้องไม่พลาด.....<BR><BR>เรื่องย่อ Man of Lamanchaเรื่อง ดอน กิโฮเต นี้ มีชื่อเต็ม ๆ ว่า Don Quixote: Man of La Mancha </STRONG>( ดอน กิโฮเต: แมน ออฟ ลามันชา )<STRONG>ประพันธ์โดย เซอร์บานเตส มีชื่อเต็มยศว่า Miguel de Cervantes Saavedra</STRONG> ( มิกูเอล เด เซอร์บานเตส ซาเบดรา )<BR>มีชีวิตอยู่ระหว่างช่วงปี ค.ศ.1547-1616 <BR><BR>"..ไม่ว่าสภาพความเป็นจริงจะเป็นอย่างไร<BR>ก็ไม่อาจมาขวางกั้นขอบเขตแห่งจิตนาการ<BR>แม้ในยามอับจนสิ้นไร้<BR>ความฝันใฝ่ก็ยังปราศจากเขตแดน.." <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ณ คุกใต้ดินแห่งหนึ่งในนครเซบิลยา ประเทศสเปน มิกูเอล (อ่านเร็ว ๆ จะได้เสียงเหมือน มิเกลลล) เด เซร์บานเตส ถูกศาลศาสนาจับกุมมาคุมขังรวมกับนักโทษอื่น ๆ ซึ่งมีทั้งหัวขโมย ฆาตกร แมงดาและโสเณี บรรดานักโทษเหล่านี้ ล้วนอยู่กันอย่างซังกะตาย ทุกคนต่างหมดสิ้นความหวังในชีวิต และภายในคุกนี้ เซร์บานเตสก็ยังถูกนักโทษด้วยกัน กล่าวหาว่าเป็นนักอุดมคติ กวีชั้นเลวและคนซื่อ ซึ่งเขาก็ยอมรับในข้อกล่าวหา แต่เซร์บานเตสก็ยังขอโอกาสต่อสู้คดี เพื่อแก้ข้อกล่าวหา ด้วยการนำเสนอละคร อันเป็นเรื่องราวของ ดอน กีโฮเต้ อัศวิน แห่งลามันช่า ผู้พร้อมที่จะต่อสู้กับเหล่าอธรรม และใฝ่ฝันถึงแต่สิ่งที่ดีงาม แล้วเขาก็ได้จุดไฟฝัน ให้สว่างขึ้นมาในหัวใจของปรรดาผู้สิ้นไร้ ซึ่งครั้งหนึ่งต้องดำรงอยู่อย่างยอมรับสภาพความจริง ของชีวิตอันยากแค้นขมขื่น </P> <P><BR><STRONG>เนื้อเรื่องย่อ ตอนที่ 1</STRONG></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เป็นเรื่องชีวิตของสุภาพบุรุษยากจน หลังเกษียณอายุ เขาคือ Alonzo Quixano ที่อาศัยอยู่ ณ แคว้น La Mancha อะลองโซเป็นนักอ่านตัวยง ที่ชื่นชอบเรื่องราวเกี่ยวกับอัศวิน กับการประลองระหว่างอัศวินในยุคกลาง จนถึงกับฝันว่าวันหนึ่งเขาจะต้องเลียนแบบพฤติกรรมของพระเอกในหนังสือ และจะรื้อฟื้นคตินิยมของอัศวินขึ้นมาใหม่ให้ได้ ด้วยเหตุนี้อะลองโซจึงเปลี่ยนชื่อเป็น ...."Don Quixote de la Mancha"</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เขาจัดหาอาวุธประจำกาย ใส่เสื้อเกราะคือเครื่องแบบนายไปรษณีย์ของปู่ทวด มีม้าขาหักคือ Rosinante เป็นพาหนะ เตรียมการเผชิญหน้าแบบนักรบยุคกลาง โดยไม่กลัวว่าจะเป็นคนหรือปีศาจ และมีเด็กรับใช้ส่วนตัว คือSancho Panza อุดมการณ์ที่ดอน กิโฮเตตั้งไว้ในใจ คือการปกป้องเด็กกำพร้า เกียรติยศสตรีทั้งหลาย และเป็นเพื่อนทุกคนที่ตกทุกข์ได้ยาก รวมทั้งการพยายามฟื้นฟูการบูชาความงาม (beauty) ความจริง (truth) และความยุติธรรม (justice) แบบกรีก เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วก็เริ่มการผจญภัยของเขาทันที </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ดอน กิโฮเตเดินทางผจญภัยตามความคิดของเขา และมักจะเริ่มการปฏิบัติการที่ไม่สู้จะเข้าท่าเท่าใด เช่น การบุกเข้าไปในกองคาราวานพ่อค้า เพราะคิดว่าเป็นกองกำลังฝ่ายตรงกันข้าม เป็นเหตุให้เขาถูกพวกพ่อค้ารุมทำร้ายอย่างรุนแรง เพราะคิดว่าเขาเป็นชายแก่สติเสียที่บุกเข้ามาในกลุ่มของตน เขาต้องกลับบ้านอย่างสะบักสะบอม โชคดีที่เขามีพระประจำหมู่บ้านที่แสนดี คือ Pedro Perez กับช่างตัดผมชื่อ Master Nicholas มาช่วยดูแล และเพื่อให้ตาดอนลดความบ้าคลั่งลงบ้าง ทั้งสองคนจึงเผาห้องสมุดหนังสืออัศวินเสีย แต่ดอนกลับทึกทักว่าห้องสมุดของเขาถูกพ่อมดขี้ขโมยเข้ามาคุกคาม ทำให้เขาต้องออกเดินทางใหม่พร้อมกับซานโช ปานซา ส่วนสตรีที่ดอนสมมติให้เป็นหวานใจอัศวิน คือสาวชาวบ้านที่มีฝีมือในการทำหมูเค็มมีชื่อใหม่ว่า Dulcinea del Toboso<BR><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; อันที่จริงแล้วอัศวิน และเจ้าเด็กติดตาม หรือ สไควร์น่าจะออกเดินทาง ตอนกลางคืน แต่ดอนคิดว่าควรจะให้ทุกคนได้เห็นความกล้าหาญของเขา ที่พร้อมจะออกไปสู้ศึกเยี่ยงอัศวินผู้กล้า เขาเริ่มการผจญภัยเมื่อได้เห็นกังหันลมซึ่งดอนเหมาว่าเป็นสัตว์ประหลาด เขาควบม้าของเขาเข้าจู่โจมทันทีโดยคิดว่ากังหันลมนั้น คือยักษ์ที่ชั่วร้าย ปรากฎว่าใบพัดของกังหันอันหนึ่งหมุนมาปะทะร่างของเขาจนลอยละลิ่วไปในอากาศ ปานซาต้องดึงตัวดอนขึ้น และพยายามเปลี่ยนความตั้งใจที่จะสู้กับสิ่งไม่มีชีวิตนั้น แต่ดอนก็ย้ำให้ปานซาเข้าใจว่ากังหันลมนั้น คือ พ่อมดที่ปลอมตัวมา<BR>การผจญภัยต่อมาของดอน กิโฮเตตามลำดับ คือ การได้พบพระสองรูป และชายสองคนที่ขี่ม้ามาพร้อมกับรถนั่งที่มีสตรีนางหนึ่งนั่งมาด้วย ดอนเริ่มฝันทันทีว่าหญิงนั้นเป็นเจ้าหญิงที่ถูกลักตัวมา เขาต้องเข้าไปช่วยเธอจากโจรร้าย ครั้งนี้เขาถูกพระและชายหนุ่มบนหลังม้าขัดขวางเต็มที่ ผลก็คือดอนต้องเจ็บตัวอีก ต่อมาเมื่อเดินทางไปถึงโรงแรมเล็ก ๆ ดอนก็เข้าไปสอดแทรกในการนัดพบกันระหว่างชายแบกหามกับสาวใช้ ดอนถูกคนแบกหามตี และเจ้าของโรงแรมก็เรียกร้องค่าเสียหายที่ดอนเข้ามก่อเรื่องวุ่นวาย ทั้งสองคนต้องพากันหนีเตลิดเปิดเปิงแบบคลุกฝุ่น ที่เกิดจากการเดินทางของฝูงแกะสองกลุ่มใหญ่ แทนที่ดอนจะพยายามเข้าใจว่าข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร เขาก็กลับคิดว่าฝุ่นนั้นเกิดจากการต่อสู้ระหว่างอัศวินสองฝ่าย เขารีบเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยทันที ฝูงแกะเกิดแตกตื่น เด็กเลี้ยงแกะจึงเอาก้อนหินปาดอนจนบาดเจ็บ</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; พอถึงกลางคืนที่มีการทำพิธีศพงานหนึ่ง ดอนก็คิดว่าขบวนผู้คนที่เดินมาเป็นสัตว์ร้ายกำลังพากันเดินออกมา เขาตรงเข้าจู่โจม และเดินตามขบวนศพไปโดยมีซานโชพยายามอธิบายความจริง และเรียกชื่อเขาว่า Knight of the Sorry Aspect และเมื่อเดินทางต่อมาในตอนกลางคืนเขาได้ยินเสียงร้องครางตลอดคืน ดอนก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยากจะจัดการกับยักษ์เจ้าของเสียงโดยเร็ว เขาเตรียมตัวจะขึ้นลาไปยังที่มาของเสียง แต่ชานโซรู้สึกขยาด ที่จะต้องถูกผู้คนรุมตีเอาอีก เขาจึงใช้วิธีดึงเจ้าลาพาหนะไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนได้ ดอนต้องรอจนถึงเช้าจึงรู้ว่าเสียงร้องครวญครางนั้น คือเสียงใบพัดลมในโรงสีข้าวไม่ใช่ยักษ์มารที่ไหน<BR>คู่ต่อสู้คนต่อไปของดอน คือช่างตัดผมผู้น่าสงสารคนหนึ่งที่ดอนเข้าไปยึดอ่างใบไหญ่มาเพราะ ดอนคิดว่าอ่างนั้นคือเสื้อเกราะทองของ Mambrino และเครื่องอานม้าก็คือถุงบรรจุทองคำจำนวนมาก คราวนี้ดอนไม่เจ็บตัวเท่าใดนัก เพราะไม่ใช่เป็นการจู่โจมคนกลุ่มใหญ่เหมือนที่ผ่านมา เขากับลูกน้องเดินทางต่อไปจนถึงโรงเก็บทาสที่ดอนเกิดทึกทักอีกว่า เขาจะต้องปลดปล่อยทาสเหล่านั้นให้ได้ ดอนสมมติตนเองเป็นอัศวินเช่นเคย คราวนี้ทำให้ซานโชกลัวโทษทัณฑ์จากเจ้าของทาสถึงกับหนีไปอยู่ที่ภูเขา แต่ไม่นานก็กลับมาหาดอนอีกด้วยความเป็นห่วง และนำเรื่องของดอนไปเล่าให้เพื่อนของดอนฟัง ทั้งสองคนจึงเดินทางมากับซานโช และวางแผนที่จะพาตัวดอนกลับบ้านเสียที&nbsp;<BR><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ทั้งหมดเดินทางมาถึงโรงแรมเดิมที่เคยมาพัก พระเล่าเรื่องความไม่เต็มเต็งของดอนให้เสมียนโรงแรมฟัง เสมียนยอมรับว่าตนก็คลั่งเรื่องอัศวินเหมือนกัน ฝ่ายดอนเมื่อนอนหลับก็ฝันว่าต่อสู้กับยักษ์ เขาใช้ดาบแทงยักษ์สองตน ซึ่งเมื่อตื่นขึ้นกลับพบว่าเป็นถุงห่อไวน์อันมีค่าสองอันของเจ้าของโรงแรม พอดีช่างตัดผมที่ยังโกรธแค้นผ่านมาพอดี เขาจึงทวงอ่างกับอานหลังม้าคืนจากดอน ตำรวจที่ได้รับการร้องเรียนจากเจ้าของทาสก็มาถึง เตรียมจับดอนกับซานโชในความผิดฐานปล่อยทาส พระจึงเล่าเรื่องสภาพจิตที่ไม่ปกติของดอนให้ตำรวจฟังด้วย ตำรวจจึงพากันกลับไป<BR><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เมื่อมองไม่เห็นหนทางที่จะพาดอนกลับบ้านอย่างสงบได้แน่แล้วเพื่อน ๆ ของดอนจึงพากันปลอมตัว และจับดอนใส่กรงแบบที่ใช้ขังวัว สักพักหนึ่งก็เกิดสงสาร และปล่อยตัวดอนที่สาบานว่าจะไม่หนี และยังทำความพอใจให้แก่ดอนด้วยการคุยกันเรื่องอัศวิน และต่อมาช่างตัดผมกับพระได้แวะมาเยี่ยมดอน และส่งข่าวเรื่องเติร์กกำลังจะเข้าโจมตีสเปน ดอนจึงเสนอให้กษัตริย์ทรงรวมบรรดาอัศวินมาช่วยกันรบกับเติร์ก คราวนี้ซานโชเห็นว่าจะห้ามนายไม่อยู่อีก เขาจึงบอกดอนว่าหนังสือเกี่ยวกับเรื่องอัศวินยังคงมีอยู่ ทำให้ดอนยิ่งฮึกเหิมที่จะได้ไปรบเยี่ยงอัศวินจริง ๆ ที่ Saragossa<BR><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เพื่อน ๆ ของดอนรู้ว่าไม่สามารถจะห้ามดอนได้ จึงได้แต่จัดให้มีผู้ติดตามดอนไป จุดหมายแรกของดอน คือบ้านของ Dulcinea ที่ El Toboso เขาไปแอบซุ่มอยู่ในป่า ซานโชเห็นหญิงสาวสามคนขี่ม้าออกจากหมู่บ้าน เขาจึงขี่ม้าไปบอกดอนว่าดัลซิเนียกับสาวใช้เดินทางออกมาแล้ว ดอนรีบออกไปกล่าววาจาต้อนรับแบบคนบ้า ทำให้หญิงสามคนตกใจหนีไป สองคนนายบ่าวก็ปักหลักอยู่ในป่าที่เดิม พอดีมีอัศวินกับสไควร์อีกคู่หนึ่งโผล่มา อัศวินคนใหม่โม้ว่าเขาสามารถปราบอัศวินทุกคนในสเปน ฝ่ายดอนไม่ยอม เขาท้าอัศวินหน้าไหม่มาสู้กัน อัศวินคนใหม่ตกจากหลังม้า ปรากฎว่าแท้จริงเขาคือ Carrasco นักศึกษาที่ปลอมตัวมา ส่วนสไควร์ก็คือเพื่อนของซานโช และคารรัสโกนั้นโกรธมากที่ต้องพ่ายแพ้ดอน และสาบานวาจะแก้แค้น<BR><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ดอนกับซานโชเดินทางต่อไปพบกับคนลากเกวียนบรรทุกสิงห์โตผ่านมา ดอนเข้าไปขอร้องให้เจ้าของเปิดกรงเพราะสงสารสิงห์โตที่ถูกขัง เจ้าของสิงห์โตเชื่อฟัง และเปิดกรงสิงห์โต ถ้าสิงห์โตออกมาจริง ๆ ดอนก็คงจะแย่ แต่น่าเแปลกที่สิงห์โตกลับไม่ยอมออกจากกรง มันเพียงแต่ยืนขวางประตูอยู่เท่านั้น ดอนจึงรอดตายมาร่วมงานแต่งงานของคู่บ่าวสาว ที่เจ้าบ่าวใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกเจ้าสาวมาแต่งงาน โดยบอกเจ้าสาวของเขาว่า เขาเป็นชายร่ำรวยที่เจ้าสาวเลือกไว้ ดอนพยายามจะเข้าไปเกี่ยวข้องตามเคย ก่อนที่จะเดินทางต่อไป Caves of Montesinos ที่เขาไปนอนหลับอยู่ที่ก้นหลุมพร้อมกับความฝันว่าได้ใช้เวลาถึงสามวันในวัง และในป่ามหัศจรรย์กับดัลซิเนียที่เขาหลงรัก และเทิดทูน</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ครั้นแล้วดอนก็เดินทางมาถึงโรงแรม และได้พบคนเชิดหุ่นเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ดอนกับลูกน้องต้องหนีลงเรือที่แม่น้ำเอโบรไป พบกังหันลมขนาดใหญ่ที่ทำให้ดอนฝันต่อว่าเขาเดินทางไปถึงเมืองใหญ่ ที่รอให้เขามาปลดแอก เขาเดินหลงทางเข้าป่าได้พบกับนางพรานสาวที่อ้างว่ารู้เรื่องอัศวิน และคนรับใช้เป็นอย่างดี ทั้งสองคนจึงตามเธอไปที่ปราสาทของดุ๊กกับดัทเชส ที่ได้รู้เรื่องการผจญภัยของเขาก่อนหน้านี้ มีการแสดงเรื่องของดัลซิเนียผู้เศร้าสร้อยซึ่งแท้จริง คือคนรับใช้ของท่านดุ๊กปลอมตัวมา ฝ่ายซานโชถูกเฆี่ยนถึง 500 ที และต้องร่วมเล่นตลกโดยขี่ม้าไม้วิเศษในเรื่องเข้าไปในป่า ทั้งสองถูกปิดตาขี่ม้าโดยถูกพวกคนรับใช้เป่าลมเข้าหน้ากับใช้ไต้ส่องทางประชิดที่หน้า</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ซานโชตัดสินใจเดินทางไปที่เกาะ ซึ่งก็ คือหมู่บ้านภายใต้การปกครองของดุ๊กกับดัทเชส เขาอยู่ที่นั่นหนึ่งอาทิตย์แล้วจึงออกเดินทางไปพร้อมกับดอน ครั้งแรกมุ่งไปที่ Saragossa ต่อมาเปลี่ยนไป Barcelona (บ้านเชร็ค) ซึ่งประชากรที่นั่นได้ล่วงรู้เรื่องราวการผจญภัยของดอนมาก่อนด้วย เขาทั้งสองได้เป็นแขกของ Moreno ที่ขอให้ทั้งสองคนไปตรวจดูห้องๆ หนึ่งที่ต่อมากลับกลายเป็นห้องในเรือที่มีโจรสลัดไล่ติดตามออกทะเล ซานโชกลัวมาก เพราะนอกจากโจรสลัดแล้วก็ยังมีอัศวิน White Moon เดินทางมาบาเซโลนามาท้าดวลกับดอน ผลการต่อสู้คือการที่ดอนแพ้ และปรากฎในภายหลังว่าอัศวินที่มาท้าทายนั้นคือ Carraso นั่นเอง</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เรื่องราวในตอนที่หนึ่งโดยสรุป จึงเป็นเรื่องที่เล่าถึงภาพฝันของดอน และลักษณะอุดมคติ (idealistic) ที่ทำให้ดอน กิโฮเตมุ่งมั่นที่จะกระทำตนเป็นผู้มีคุณธรรมแบบอัศวินยุคกลาง จนไม่ยอมฟังเสียงของซานโชที่เป็นสัจนิยม (realistic) ความบริสุทธิ์ที่ดูเกือบจะเป็น "ไร้เดียงสา" ของดอน กิโฮเตกลับสร้างมุมมองที่น่าเอ็นดูจนในภายหลังซานโช เองก็เกิดความเห็นใจ และไม่ขัดขวางดอนอีก</P> <P><STRONG>ตอนที่สอง</STRONG></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เป็นตอนที่ลักษณะตรงกันข้ามกันที่ชัดเจน ระหว่างความโรแมนติกของดอน กิโฮเต กับความฉลาดแบบนักปฏิบัติของซานโชดูไม่ชัดเจนเหมือนตอนแรก ดอน กิโฮเตกลับเป็นผู้ที่มีเหตุผลขึ้น และซานโชมีทีท่าเข้าใจความฝันของนายตนมากขึ้น ในตอนท้ายเรื่องนี้ดอนเดินทางกลับบ้าน กลับไปเลี้ยงแกะ และมีร่างกายทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็ว และก่อนตายเขาประกาศว่าเรื่องอัศวินเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพ เขาประกาศว่า</P> <P align=center>"ในรังนกเมื่อปีที่ผ่านมา ไม่มีนกอยู่เลยในปัจจุบัน"<BR><BR> <OBJECT height=355 width=425><PARAM NAME="movie" VALUE="http://www.youtube.com/v/h2r05KwgG1Q&amp;hl=en"><PARAM NAME="wmode" VALUE="transparent"> <embed src="http://www.youtube.com/v/h2r05KwgG1Q&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></OBJECT><BR><STRONG>Ad โฆษณา</STRONG><BR><BR><STRONG>&nbsp;</STRONG></P> <P align=center><STRONG>ขอขอบคุณข้อมูลจาก เมืองไทยรัชดาลัย</STRONG> <BR><BR>ซื้อบัตรเพื่อชมการแสดงได้ <A class="" href="http://www.thaiticketmajor.com/performance/" mce_href="http://www.thaiticketmajor.com/performance/">ที่นี่</A><BR></P> Fri, 28 Mar 2008 13:26:03 +0700 http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php/post/261/ <DIV><EMBED style="WIDTH: 448px; HEIGHT: 377px" name=flashticker align=middle src=http://widget-06.slide.com/widgets/slideticker.swf type=application/x-shockwave-flash flashvars="cy=h5&amp;il=1&amp;channel=144115188091853574&amp;site=widget-06.slide.com" wmode="transparent" salign="l" scale="noscale" quality="high" mce_src="http://widget-06.slide.com/widgets/slideticker.swf"></EMBED> <DIV style="WIDTH: 450px; TEXT-ALIGN: left"><A href="http://www.slide.com/pivot?cy=h5&amp;at=un&amp;id=144115188091853574&amp;map=1" target=_blank mce_href="http://www.slide.com/pivot?cy=h5&amp;at=un&amp;id=144115188091853574&amp;map=1"><IMG isMap src="http://widget-06.slide.com/p1/144115188091853574/h5_t000_v000_s0un_f00/images/xslide1.gif" border=0 mce_src="http://widget-06.slide.com/p1/144115188091853574/h5_t000_v000_s0un_f00/images/xslide1.gif"></A> <A href="http://www.slide.com/pivot?cy=h5&amp;at=un&amp;id=144115188091853574&amp;map=2" target=_blank mce_href="http://www.slide.com/pivot?cy=h5&amp;at=un&amp;id=144115188091853574&amp;map=2"><IMG isMap src="http://widget-06.slide.com/p2/144115188091853574/h5_t000_v000_s0un_f00/images/xslide2.gif" border=0 mce_src="http://widget-06.slide.com/p2/144115188091853574/h5_t000_v000_s0un_f00/images/xslide2.gif"></A></DIV></DIV> Mon, 10 Mar 2008 01:30:25 +0700 http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php/post/248/ <P align=center><IMG title=stepup style="WIDTH: 201px; HEIGHT: 147px" height=147 alt=stepup src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_13.jpg" width=201 border=0 mce_src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_13.jpg"><BR> <P align=center>[flv]http://www.pointstudio.net/wpoint/images/stories/videos/stepup2_the_street.flv[/flv]<BR><BR><STRONG>ดูก่อนฉายจริง 13 มีนาคม.............!!!!<BR></STRONG><BR><STRONG>ปรากฎการณ์เท้าไฟครั้งใหม่ที่ร้อนแรงกว่าเดิม<BR>การรวมตัวครั้งสำคัญของดารานักเต้นขวัญใจวัยรุ่นอเมริกัน<BR>อำนวยการสร้างและออกแบบท่าเต้นโดยทีมงานเดิมจาก</STRONG> <STRONG>Step Up&nbsp;&nbsp;<BR></STRONG>&nbsp;&nbsp;<BR><IMG style="WIDTH: 250px; HEIGHT: 135px" height=135 src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_01.jpg" width=250 border=0 mce_src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_01.jpg">&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp; <STRONG>สัญชาติ</STRONG> อเมริกัน <BR>&nbsp; <STRONG>ประเภท</STRONG> โรแมนติค / ดนตรี <BR>&nbsp; <STRONG>อำนวยการสร้าง</STRONG> เอริค ฟีค (Step Up, Mr. &amp; Mrs. Smith, I Know What You Did Last Summer)<BR>อดัม แชงค์แมน (Step Up, Hairspray, Cheaper by the Dozen 2)<BR>แพทริค วอชเบอร์เกอร์ (Step Up, Vanilla Sky, In the Valley of Elah) <BR>&nbsp; <STRONG>กำกับการแสดง</STRONG> จอห์น ชู&nbsp; <BR>&nbsp; <STRONG>นำแสดง</STRONG> โรเบิร์ต ฮอฟแมน (She’s the Man, Coach Carter)<BR>บริอาน่า เอวิแกน (MV เพลง Numb ของ Linkin Park) <BR>&nbsp; <STRONG>กำหนดฉาย</STRONG> 13 มีนาคม 2008 <BR>&nbsp; <STRONG>จัดจำหน่าย</STRONG> มงคลเมเจอร์ <BR>&nbsp;<BR>&nbsp; <BR><A class="" title="Step Up 2 (Clip Video)" href="http://www.adintrend.com/show_movie.php?id=2578&amp;ct=p512" target=_blank mce_href="http://www.adintrend.com/show_movie.php?id=2578&amp;ct=p512">โหลดตัวอย่างภาพยนตร์ StepUp2 ได้ที่นี่</A>&nbsp;<BR>&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;<IMG style="WIDTH: 420px; HEIGHT: 224px" height=224 src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_02c.jpg" width=420 border=0 mce_src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_02c.jpg"></P> <P><STRONG><U>เรื่องย่อ&nbsp;<BR></U></STRONG>&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ในชีวิตของสาวน้อยนักเต้น แอนดี้ เวสต์ (บริอาน่า เอวิแกน) ไม่เคยได้อะไรมาง่ายๆ ไม่เคยเลย นอกจากการเต้น หลังจากที่แม่ของเธอเสียชีวิต แอนดี้ก็ไปอยู่กับ ซาร่า (ซอนย่า ซอห์น) เพื่อนรักของแม่ แต่บ้านของซาร่าก็เป็นอีกที่หนึ่งที่เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง สำหรับแอนดี้ ครอบครัวที่แท้จริงของเธอคือกลุ่มนักเต้น “410” และ ไทเลอร์ เกจ (แชนนิ่ง เททั่ม) เพื่อนบ้านที่คอยดูแลและปกป้องเธอตลอดมา </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; หลังจากโดดเรียนเป็นร้อยครั้งเพื่อไปซ้อมเต้นกับกลุ่ม 410 ซาร่าก็เหลืออดกับแอนดี้ และตั้งท่าจะส่งเธอไปอยู่กับป้าในเท็กซัส แต่โชคดีที่ไทเลอร์ยื่นมาเข้ามาช่วย โดยเกลี้ยกล่อมให้ซาร่าปล่อยให้แอนดี้อยู่ในบัลติมอร์ ถ้าแอนดี้ยอมเข้าเรียนในโรงเรียนสอนศิลปะแห่งแมรี่แลนด์ ซึ่งแอนดี้ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมเข้าไปเรียน </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เมื่อเข้าไปเรียนในโรงเรียนสอนศิลปะสุดไฮโซประจำรัฐ แอนดี้ก็ต้องดิ้นรนเพื่อปรับตัวเข้ากับสังคมใหม่ ขณะเดียวกันก็พยายามรักษาวิถีชีวิตเดิมไว้ แต่ไม่นานเธอก็วุ่นอยู่กับกิจกรรมของโรงเรียนใหม่ และพลาดนัดซ้อมกับ 410 หลายครั้ง จนถูกขับออกจากกลุ่ม แต่แอนดี้ไม่ยอมแพ้ เธอเข้าร่วมทีมเต้นของนักเต้นสุดฮอตประจำโรงเรียน เชส คอลลินส์ (โรเบิร์ท ฮอฟแมน) ที่ลงสมัครเข้าแข่งขันการเต้นใต้ดินของบัลติมอร์ที่เรียกว่า “เดอะสตรีทส์” ความรู้สึกดีๆก่อตัวขึ้นระหว่างแอนดี้และเชส<BR>สุดท้ายแอนดี้ก็ค้นพบหนทางในการมีชีวิตอยู่กับฝันของตัวเอง พร้อมๆกับสร้างสะพานเชื่อมสู่สังคมใหม่ที่เธอรู้สึกแปลกแยกในตอนแรก <BR>&nbsp; <BR><STRONG><U>เกี่ยวกับงานสร้าง <BR></U></STRONG>&nbsp; <BR>&nbsp;<BR>&nbsp;<IMG style="WIDTH: 420px; HEIGHT: 224px" height=224 src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_03c.jpg" width=420 border=0 mce_src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_03c.jpg"><BR>&nbsp; <BR>"ไม่สำคัญว่าคุณมาจากไหน สำคัญที่ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนต่างหาก" </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “Step Up 2: The Streets” คือภาคต่อของภาพยนตร์สุดฮิตบนตารางบ็อกซ์ออฟฟิศ “Step Up” กับความมันส์อีกระดับของสตรีทแดนซ์ และเรื่องราวจี๊ดใจใหม่ของความฝัน หัวใจ และร่างกาย แอนดี้ (บริอาน่า เอวิแกน) คือเด็กนอกกรอบที่พยายามจะปรับตัวเข้ากับโรงเรียนสอนศิลปะแห่งรัฐแมรี่แลนด์สุดไฮโซ แต่ก็ยังคงเดินตามความฝันเดิม นั่นคือการเต้นกับทีมเต้นใต้ดินของบัลติมอร์ ส่วน เชส (โรเบิร์ท ฮอฟแมน) คือดาวเด่นของโรงเรียนที่พยายามสร้างสิ่งที่แตกต่างด้วยการรวบรวมสมาชิกเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันเต้นสตรีทแดนซ์ที่ใหญ่ที่สุดและดิบที่สุดของบัลติมอร์ที่ชื่อว่า “เดอะสตรีทส์” เมื่อแอนดี้เข้าร่วมทีมกับเชส ประกายความรักก็ปะทุขึ้นระหว่างทั้งคู่ ทำให้โลกสองโลกของแอนดี้ต้องมาปะทะกัน ขณะที่การเต้นทวีความร้อนแรงขึ้น ความกดดันในชีวิตของแอนดี้ก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน เธอต้องเรียนรู้ที่จะสร้างสะพานเชื่อมระหว่างความรักและความภักดี, อิสระและโอกาส และระหว่างสิ่งที่เธอเป็นกับสิ่งที่เธอเชื่อว่าตัวเองเป็นได้ </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Step Up 2: The Streets คือผลงานการกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของผู้กำกับหน้าใหม่อนาคตไกล จอห์น ชู ที่ขับเคลื่อนด้วยการเต้น, ดนตรี และการแสดงสะกดสายตาเช่นเดียวกับภาคแรก นำแสดงโดยทีมนักแสดงวัยรุ่นหน้าใหม่ที่มีพรสวรรค์ด้านการเต้นที่น่าทึ่งและต้องพิสูจน์ตัวเองยาวนานกว่าจะประสบความสำเร็จเช่นเดียวกับตัวละคร นอกจากนี้ทีมงานเบื้องหลังยังมีหลายคนที่มาจาก Step Up ภาคแรก ไม่ว่าจะเป็น นักออกแบบท่าเต้นฮิปฮอปชื่อดัง จามอล ซิมส์ ที่คราวนี้เขาได้ร่วมงานกับ นาดีน “ไฮ แฮท” รัฟฟิน (เจ้าของฉายา “ราชินีฮิปฮอปแดนซ์”) และ เดฟ สก๊อตต์ (Stomp the Yard) ผู้อำนวยการสร้างก็เป็นทีมเดิมเช่นกัน ได้แก่ แพทริค วอชเบอร์เกอร์ และเอริค ฟีค จาก Summit Entertainment ร่วมด้วย อดัม แชงค์แมน และเจนนิเฟอร์ กิ๊บก็อต จาก Offspring Entertainment อำนวยการสร้างบริหารโดย บ๊อบ เฮย์เวิร์ด, เดวิด นิกเซย์, แอนน์ เฟล็ทเชอร์ และเมเรดิธ มิลตัน เขียนบทโดย โทนี่ แอนน์ จอห์นสัน และคาร์เรน บาร์นา โดยอิงจากตัวละครที่สร้างสรรค์โดย ดวน แอดเลอร์ </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; นักแสดงนำในเรื่องนี้เต้นเองทุกคน รวมถึง บริอาน่า เอวิแกน, โรเบิร์ท ฮอฟแมน (She’s the Man, You Got Served) และวิล เคมพ์ (Van Helsing) ร่วมแสดงโดย ศิลปิน/นักแสดง/นางแบบ แคสซี่ เวนทูร่า, ซอนย่า ซอห์น, อดัม จี เซวานี่, เทลิช่า ชอว์, แดเนียล โปลันโก และแบล็ค โธมัส สมทบทีมนักแสดงด้วยทีมสตรีทแดนเซอร์มากพรสวรรค์ที่มาจากการออดิชั่น </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เพลงประกอบภาพยนตร์ของ Step Up 2: The Streets ออกจำหน่ายภายใต้สังกัด Atlantic Records โดยเป็นผลงานฮิตของศิลปินแร็พ, ฮิปฮอป และอาร์แอนด์บี ชื่อดังมากมาย รวมถึงเพลง Low ของ Flo-Rida ที่ร่วมแจมโดย T-Pain พร้อมด้วยซิงเกิ้ลใหม่และมิวสิควิดีโอจาก T-pain, Missy Elliot, Enrique Iglesias, Trey Songz, Plies, Cassie, Cherish, Joc และอีกหลายเพลง <BR>&nbsp; <BR>จากเวทีกลับสู่ข้างถนน กับเรื่องราวใหม่ <BR>&nbsp; <BR>&nbsp;<BR>&nbsp;<IMG style="WIDTH: 420px; HEIGHT: 224px" height=224 src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_04c.jpg" width=420 border=0 mce_src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_04c.jpg"></P> <P><BR>&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ย้อนไปเมื่อฤดูร้อน 2006 Step Up ได้จุดประกายผู้ชมด้วยนิยายรักจังหวะฮิปฮอปกับเรื่องราวของวัยรุ่นหนุ่มสาวคู่หนึ่งจากโรงเรียนสอนศิลปะสุดไฮโซที่เสี่ยงทุกอย่างเพื่อกันและกันและเพื่อความฝันด้านการเต้น หนังกำกับการแสดงโดย แอนน์ เฟล็ทเชอร์ และนำแสดงโดย แชนนิ่ง เททั่ม ความเร้าใจและโรแมนติคทำให้หนังประสบความสำเร็จบนตารางบ็อกซ์ออฟฟิศ โดยทำเงินไปถึง 20 ล้านดอลล่าร์สหรัฐฯ ในสัปดาห์เปิดตัว </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ความสำเร็จของ Step Up ทำให้มีการพูดคุยเรื่องการสร้างภาคต่อทันที แต่ผู้อำนวยการสร้างเดิมอย่าง แพทริค วอชเบอร์เกอร์ และเอริค ฟีค จาก Summit Entertainment และอดัม แชงค์แมน และเจนนิเฟอร์ กิบก็อต จาก Offspring Entertainment ไม่อยากดำเนินเรื่องราวแบบนิทานสอนใจเหมือนในภาคแรก แต่พวกเขาตัดสินใจสร้างฉากหลังให้ดูสดใหม่ ซึ่งได้แก่ โรงเรียนสอนศิลปะประจำรัฐแมรี่แลนด์ แหล่งรวมตัวของวัยรุ่นผู้มีพรสวรรค์ด้านศิลปะ และนำเสนออารมณ์ดราม่าที่เข้มข้นและภาพการเต้นที่เร้าใจกว่าเดิมแก่ผู้ชม </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ขณะที่ Step Up ภาคแรกเล่าเรื่องราวของนักเต้นที่พยายามก้าวจากข้างถนนสู่บนเวที Step Up 2: The Streets จะกลับกัน กล่าวคือ นักเรียนจากโรงเรียนศิลปะสุดหรูจะกลับลงไปเต้นในการแข่งขันใต้ดินสุดเร่าร้อนและครีเอท ช่องว่างอันคลุมเครือระหว่าง 2 โลกที่ต่างกันนี้เองที่ทำให้ตัวละครต้องเผชิญกับความขัดแย้งเรื่องความรัก, ความทะเยอทะยาน และความภักดีที่ทำให้พวกเขาพร้อมจะโตเป็นผู้ใหญ่ </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ในช่วงที่กระแสหนังเต้นมาแรง (รวมถึง หนังเพลงสุดฮิตปี 2007 เรื่อง Hairspray ของแชงค์แมน) และคนอเมริกันหันมาตื่นตัวกับการประกวดเต้นมากขึ้น ทีมงานต้องพยายามสร้างให้ Step Up 2: The Streets มีสไตล์เป็นของตัวเองและมีเรื่องราวที่สมจริง </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เหล่าผู้อำนวยการเลือกผู้กำกับรุ่นใหม่แต่ฝีมือเข้าตา จอน ชู มานั่งแท่นผู้กำกับของโปรเจ็คต์นี้ ชูจบการศึกษาจากโรงเรียนสอนศิลปะภาพยนตร์ USC และเป็นอดีตนักเต้นที่ชนะรางวัลหนังสั้นหลายรางวัล (Silent Beats, While the Kids Were Away และ The Little Foreigner) โดยได้รับคำชมและความสนใจมากมายในแง่การเล่าเรื่องที่คมคายและการออกแบบท่าเต้นที่สร้างสรรค์ </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ชูคือผู้กำกับที่กระตือรือร้นอย่างที่ทีมผู้สร้างต้องการ ผู้อำนวยการสร้าง เจนนิเฟอร์ กิบก็อต เล่าว่า “ตอนที่จอนเข้ามาคุย เขามีไอเดียเจ๋งๆเรียบร้อยแล้ว เขาพร้อมที่จะโชว์สิ่งที่เขามี นั่นคือ ความรักการเต้น, ความคิดสร้างสรรค์ และความหลงใหลการเล่าเรื่อง” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผู้อำนวยการสร้างบริหาร เดวิด นิคเซย์ กล่าวเสริมว่า “ตัวจอนเองก็เป็นนักเต้น ที่สำคัญ เขาเข้าใจวิถีแบบสตรีท เข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องเต้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต รู้ว่าอะไรคือแรงบันดาลใจของนักเต้น และอะไรที่ทำให้หนังเต้นออกมาดี” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ชูเริ่มงานทันที โดยย้าย Step Up 2: The Streets จากห้องโถงซ้อมเต้นอันโอ่อ่าในโรงเรียนสู่การแข่งเต้นใต้ดินต้องห้ามชื่อ “เดอะสตรีทส์” ที่บรรดากลุ่มเท้าไฟทั้งหลายต้องการเป็นหนึ่ง จุดมุ่งหมายของชูคือสร้างอารมณ์ใหม่ให้ตัวหนัง กล่าวคือ เรื่องราวของภาคนี้จะเข้มข้นกว่า รูปแบบจะก้าวร้าวกว่า แต่ก็ยังมีความอ่อนโยน และความหวังเช่นเดียวกับภาคแรก </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “ผมต้องการยกทุกอย่างขึ้นอีกขั้น เพราะการเต้นในหนังภาคแรกสวยมาก ครั้งนี้เราเลยใช้รูปแบบการเต้นแบบสตรีทที่แตกต่างและดิบกว่า ซึ่งเราผสมการเคลื่อนไหวหลายรูปแบบเอาไว้ ตั้งแต่การเต้นแท็ป กระโดดเชือก เต้นซัลซ่า เต้นป๊อป เต้นล็อค และเบรกแดนซ์” ชูกล่าว “นั่นทำให้เกิดตัวละครใหม่ๆหลายตัวด้วย” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ชูรู้สึกสนใจโปรเจ็คต์นี้เพราะบทหนังของ โทนี่ แอนน์ จอห์นสัน และ คาเรน บาร์น่า ที่พูดถึงโรงเรียนสอนศิลปะประจำรับแมรี่แลนด์ในช่วงกำลังยุ่งเหยิงและเปลี่ยนแปลง รวมทั้งสูญเสียตัวตนและความสัมพันธ์อันงดงามที่ครั้งหนึ่งเคยมีต่อเมืองบัลติมอร์ นอกจากนี้บทหนังยังแนะนำตัวละครนำใหม่ 2 ตัว ได้แก่ “แอนดี้ เวสต์” นักเต้นฮิปฮอปสาวหัวขบถผู้รักอิสระที่ยังคงเศร้ากับการจากไปของแม่ และถูกบังคับให้ไปเรียนที่โรงเรียนศิลปะประจำรัฐ ซึ่งเธอต้องดิ้นรนให้เข้ากับที่นั่นให้ได้ และ “เชส” หนุ่มฮอตประจำโรงเรียนที่รู้สึกไม่แน่ใจในอนาคตของโรงเรียน และของตัวเขาเอง </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; แอนดี้คือคนนอก เชสคือคนดัง แต่ทั้งคู่รักในสิ่งเดียวกัน นั่นคือการเต้นแนวสตรีทที่ทั้งดิบและสร้างสรรค์ แต่เป็นสิ่งต้องห้ามของโรงเรียน ความชอบในการเต้นสไตล์เดียวกันทำให้ทั้งคู่โคจรมาพบกันในฐานะคู่แข่งและคู่หูที่ไม่ค่อยลงรอยในการแข่งตเนใต้ดินชื่อว่า “เดอะสตรีท” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผู้อำนวยการสร้าง เจนนิเฟอร์ กิบก็อต กล่าวว่า “หนังภาคนี้เปลี่ยนไปจากภาคแรกมาก เพราะมันพูดถึงคนที่ถูกรังแก, คนที่เข้ากับสังคมไม่ได้, คนที่ไม่มีใครต้องการและเชื่อถือ แอนดี้เปลี่ยนโรงเรียนและเปิดตาครูใหญ่ให้ยอมรับการเต้นรูปแบบใหม่โดยที่เธอไม่ได้พยายามอะไรมากมาย อย่างไรก็ตาม นี่คือเรื่องราวเกี่ยวกับความรัก ความหวัง และความเชื่อมั่นในตนเอง เช่นเดียวกับหนังภาคแรก” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ชูเสริมว่า “หนังเรื่องนี้สนุกมาก แต่ก็พูดถึงเรื่องซีเรียสอย่างการครอบครองโลกที่คุณอยู่ มีความสุขกับสิ่งที่ทำให้คุณแตกต่างและพิเศษ คนเราต่างรู้สึกโดดเดี่ยว หรือแปลกแยกในบางครั้ง ผมคิดว่าความรู้สึกแบบนั้นไม่เคยหายไปไหน ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ หรือเป็นใครมาจากไหน บางครั้งคุณก็ต้องการให้ใครสักคนมาเตือนว่าชีวิตข้างหน้ายังอีกไกล และโลกจะเป็นอย่างไรนั้นขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง” </P> <P><BR>&nbsp;<IMG style="WIDTH: 420px; HEIGHT: 224px" height=224 src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_05c.jpg" width=420 border=0 mce_src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_05c.jpg"></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ที่สำคัญ ผู้กำกับชูได้สร้างแก่นเรื่องด้วยการผสมผสานรูปแบบการเต้นที่หลากหลายเข้ากับความรู้สึกต่างๆของตัวละคร ทั้งความโกรธ ความสงสัย ความรัก และความยินดีที่ได้ค้นพบความเชื่อที่แท้จริง ชีวิตและความปรารถนาของตัวละครถูกถ่ายทอดออกมาในทุกท่วงท่าการเต้น</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผู้กำกับชูอธิบายว่า “สิ่งที่ผมรักที่สุดเกี่ยวกับตัวละครใน Step Up 2: The Streets คือ เมื่อคำพูดไม่พอใช้สื่อสาร พวกเขาก็สามารถหาทางอื่นถ่ายทอดสิ่งที่ต้องการได้ นั่นคือใช้ร่างกาย ร่างกายของพวกเขาพูดได้ นั่นคือเรื่องธรรมดามากในหมู่พวกเขา และเป็นแรงขับดันของหนังด้วย”</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผู้อำนวยการสร้าง เอริค ฟีค เผยความรู้สึกว่า “ที่บริษัท Summit เราภูมิใจกับ Step Up 2 มาก หนังคือความบันเทิงชั้นดีที่ทำให้คุณอารมณ์ดีขึ้นหลังดูจบ ซึ่งเดี๋ยวนี้หาหนังแบบนี้ยาก จอน ชู ผลักดันหนังเรื่องนี้ไปไกลกว่าที่เราทุกคนคาดไว้ ด้วยท่าเต้นสะกดสายตา ตัวละครที่ทุกคนเข้าถึงได้และพร้อมเอาใจช่วย และดนตรีสุดเจ๋ง”</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; นิสัยพูดตรงผิดกาลเทศะของเซียร่าเหมือนแดเนียลเป๊ะ ซึ่งบทแดเนียลนี้แสดงโดย แฮรี่ คอนนิค จูเนียร์ แดเนียลเป็นบาร์เทนเดอร์คนใหม่ในผับของแพทริเซีย เขาสนใจฮอลลี่ทันทีที่ได้พบเธอ “แดเนียลเป็นตัวละครที่น่าสนใจ เพราะเขาตรงไปตรงมาและมักจะพูดในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด แถมยังไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องขอโทษด้วย เมื่อพูดออกไปแล้วคนอื่นผงะ” คอนนิคกล่าว “เขากลายเป็นไหล่ให้ฮอลลี่ซบ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่ไม่รู้จักเจอร์รี่ เพราะฉะนั้นก็เลยไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องทำอะไรเบาๆอย่างเกรงใจเวลามีคนเรียก ซึ่งแบบนี้ทำให้ฮอลลี่สบายใจ แดเนียลกล้าหาญพอจะพูดความในใจ และคิดว่านี่จะช่วยให้ฮอลลี่รับมือกับความสูญเสียได้”&nbsp; <BR>&nbsp; <BR>รู้จักตัวละคร <BR><STRONG>&nbsp; <BR>&nbsp;โรเบิร์ท ฮอฟแมน รับบท เชส</STRONG> <BR>&nbsp;<BR>&nbsp;<IMG style="WIDTH: 420px; HEIGHT: 224px" height=224 src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_06c.jpg" width=420 border=0 mce_src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_06c.jpg"><BR><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเชสคือดาวโรงเรียน เขาทั้งมีเสน่ห์ เท่ และมีทักษะการเต้นโดดเด่นแบบสามารถเป็นนักเต้นมืออาชีพได้สบาย ซึ่งเขารู้ตัวดี แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความกดดันหมดไป เพราะเขาไม่ได้ต้องการแค่เก่งเฉยๆ แต่ต้องการแตกต่างและโดดเด่นด้วย เขาต้องการค้นหาความแข็งแกร่งเพื่อเป็นตัวของตัวเอง สุดท้าย เขาต้องยืดหยัดสู้กับเบลค พี่ชายที่เป็นครูสอนเต้นแนวคลาสสิคผู้เข้มงวด เพื่อเปลี่ยนแปลงและนำอิสระและความคิดสร้างสรรคืกลับสู่สถานที่ที่เขารัก </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ทีมสร้างรู้ดีว่าการเลือกนักแสดงมารับบท เชส คือกุญแจสู่นักแสดงคนอื่นๆ และสำคัญกับการสร้างความรู้สึกดีๆระหว่างแอนดี้กับเชสด้วย เพราะนั้นเชสคือตัวละครสำคัญอันดับหนึ่งตั้งแต่เริ่มสร้าง การค้นหาทำให้ทีมงานได้ค้นพบ โรเบิร์ท ฮอฟแมน ที่เริ่มเรียนเต้นตั้งแต่อนุบาลและเชี่ยวชาญการเต้น ทุกรูปแบบ ตั้งแต่ แท็ป, บัลเล่ต์, แจซ และฮิปฮอป เช่นเดียวกับเชส โดยได้รับรางวัลการันตีความสามารถจากหลายเวที </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ฮอฟแมน แจ้งเกิดในซีรี่ย์ของ MTV เรื่อง Wild ‘N Out, แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือ You’ve Got Served และได้รับบทเด่นใน She’s the Man ที่นำแสดงโดย อแมนด้า ไบนส์ และ แชนนิ่ง เททั่ม เห็นได้ชัดตั้งแต่เริ่มออดิชั่นแล้วว่าเขาเหมาะกับบทนี้ที่สุด “โรเบิร์ทเป็นธรรมชาติและดูสมจริงมาก” ผู้กำกับ จอน เอ็ม ชู กล่าว “เขามีเสน่ห์แบบเด็กมัธยมปลาย แต่ก็มีทักษะการเต้นที่น่าทึ่ง เรารู้เลยว่าเขาคือคนที่จะมารับบทนี้” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ฮอฟแมน ถ่ายทอดความเป็นเชสออกมาได้ดีมากเพราะเขาเข้าใจตัวละครตัวตั้งแต่ต้น “เชสเป็นหนุ่มฮอตของโรงเรียนที่มีทุก อย่างพร้อม แต่อย่างเดียวที่เขาไม่มีคือคนที่คอยบอกให้เขาเชื่อมั่นในความคิดและการเต้นของตัวเอง คนที่คอยบอกให้เขาเต้นอย่างที่อยากเต้น เต้นออกมาจากภายใน ซึ่งคล้ายๆกับตัวผม” ฮอฟแมนกล่าว “พอแอนดี้เข้ามา เชสก็กะปรี้กะเปร่าขึ้นอีกครั้ง ความหลงใหลในการเต้นของเขากลับมา เธอแสดงให้เขาเห็นว่าการเต้นออกมาจากใจเป็นยังไง การเป็นตัวของตัวเองเป็นยังไง ซึ่งนั่นเปลี่ยนแปลงทุกอย่างสำหรับเขา” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “ในฐานะคนที่ฝึกเต้นตั้งแต่เด็ก และต้องการแค่เรียนรู้จากคนที่เป็นแรงบันดาลใจและจากนั้นก็เป็นแรงบันดาลใจให้คนอี่นๆต่อ ผมรู้สึกว่าการเป็นส่วนหนึ่งของหนังเรื่องนี้คือฝันที่เป็นจริง” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “สำหรับ จอน ชู เสน่ห์ของฮอฟแมน เปล่งประกายเมื่อเขาตัดสินใจแหกกฎและทำตามหัวใจตัวเอง “เมื่อคุณเห็นโรเบิร์ทกับเชสปลดปล่อยลีลาเต้นบนฟลอร์ คุณจะรู้เลยว่าฮิปฮอปคือศิลปะรูปแบบหนึ่ง และแม้แต่พี่ชายของเขาก็มองเห็น” ชูกล่าว “โรเบิร์ททำให้การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้น” <BR>&nbsp; <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เกี่ยวกับ โรเบิร์ท ฮอฟแมน <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน 1980 ที่เกเนสวิลล์ ฟลอริดา ตอนนี้อายุ 28 ปี <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • เป็นลูกชายคนโตของ โรเบิร์ท และชาร์ล็อตต์ ฮอฟแมน <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • มีน้องชาย 1 คน และน้องสาว 2 คน ได้แก่ คริส, แอชลีย์ และลอว์เรน <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • ย้ายตามครอบครัวไปอยู่ที่แมดิสัน อลาบม่า ตอนอายุ 7 ขวบ <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • หลงใหลการเต้นจากการดูมิวสิควิดีโอเพลง Thriller ของ ไมเคิล แจ๊คสัน <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • เป็นแดนเซอร์ให้กับ คริสติน่า อากิเลรา, อัชเชอร์, มียา, แมริลีน แมนสัน และริกกี้ มาร์ติน <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • ผลงานการแสดงเรื่องแรกคือตอนหนึ่งของทีวีซีรี่ย์เรื่อง American Dreams <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • กำกับ, เขียนบท และแสดงในละครสั้นหลายเรื่อง แต่เรื่องที่ดังที่สุดคือเรื่องที่เขารับบทเป็นนินจาชุดดำ คิเนตสึ ฮายาบุสะ และตะลอนแสดงสตันท์ไปทั่วเมืองจนคนผ่านไปผ่านมาตกใจ&nbsp; <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • ได้รับรางวัล American Choreographer จากการเต้นในภาพยนตร์เรื่อง You Got Served <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • เคยเป็นแขกรับเชิญของรายการ American’s Next Top Model <BR>&nbsp; <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผลงานที่ผ่านมา <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; - ภาพยนตร์เรื่อง From Justin to Kelly (2003), Gigli (2003), You Got Served (2004), Dirty Dancing: Havana Nights (2004), Coach Carter (2005), Guess Who (2005), She’s the Man (2006) <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; - ทีวีซีรี่ย์ Quintuplets (2004), Vanished (2006) <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; - รายการ Wild ‘N Out ของ MTV <BR>&nbsp; <BR>&nbsp;<STRONG>บริอาน่า เอวิแกน รับบท แอนดี้</STRONG> <BR>&nbsp;<BR>&nbsp;<IMG style="WIDTH: 420px; HEIGHT: 224px" height=224 src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_07c.jpg" width=420 border=0 mce_src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_07c.jpg"><BR>&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; หัวใจของ Step Up 2: The Streets คือ แอนดี้ สาวน้อยจากละแวกบ้านเดียวกับ ไทเลอร์ เกจ (แชนนิ่ง เททั่ม) ตัวละครหลักของภาคแรก ที่พยายามเอาชนะอดีตอันเจ็บปวดของตัวเองและปรับตัวเข้ากับโรงเรียนใหม่ให้ได้ ขณะที่พยายามซื่อสัตย์กับปูมหลังบนถนนเมืองบัลติมอร์ของตัวเอง สำหรับตัวละครนี้ ทีมงานต้องการนักแสดงที่มีทั้งทักษะการเต้นและการแสดง เช่นเดียวกับตัวละครเชส ซึ่งพวกเขาได้ค้นพบนักแสดงหน้าใหม่ไฟแรง บริอาน่า เอวิแกน ที่เริ่มเรียนเต้นตั้งแต่ 7 ขวบ กับนักออกแบบท่าเต้นฮิปฮอปชื่อดัง เชน สปาร์ค (จากรายการ So You Think You Can Dance?) และปรากฏตัวอย่างต่อเนื่องในมิวสิควิดีโอและภาพยนตร์อิสระหลายเรื่อง </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; อุณภูมิในห้องร้อนขึ้นทันทีที่เอวิแกนอ่านบทกับโรเบิร์ท ฮอฟแมน ทีมงานรู้ทันทีว่าเธอคือแอนดี้ “ตอนที่เขาสองคนอ่านบทด้วยกันมันอัศจรรย์มาก” ผู้กำกับชูเล่า “แอนดี้มีชีวิตขึ้นมา เธอกับโรเบิร์ทมอบพลังให้กันและกันอย่างที่เราหวังไว้” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เอวิแกนรู้สึกสนใจบทนี้ทันทีเพราะเธอเองก็ต้องดิ้นรนในการเป็นนักแสดงเช่นเดียวกับที่ตัวละครของเธอดิ้นรนเรื่องการเต้น “ตอนแรก แอนดี้อาจจะสูญเสียอะไรหลายอย่างในชีวิต แต่เธอมีเป้าหมาย มีความฝัน และไม่ยอมให้อะไรมาขวางทาง” เอวิแกนกล่าว “แม่ของแอนดี้เสีย พ่อก็ไม่มี และเธอไม่ค่อยไว้ใจพวกผู้ชาย แต่เธอค่อยๆเรียนรู้ว่าบางครั้งต้องทิ้งบางอย่างไว้เบื้องหลังเพื่อเปิดทางให้สิ่งที่ฝันกลายเป็นจริง สุดท้ายเธอก็ตกหลุมรักผู้ชายที่เธอปฏิเสธมาตลอด และได้เรียนรู้ถึงความสำคัญของความเชื่อ และความนับถือ” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ในด้านการเต้น เอวิแกนต้องปรับเปลี่ยนรูปแบบจากที่คุ้นเคย โดยพยายามเลียนแบบการเต้นที่แข็งแรงและดุเดือดแบบสตรีท “ฉันต้องเพลาๆท่าเซ็กซี่ที่เคยเต้นแล้วลองฝึกเต้นแบบแรงๆ มันก็ท้าทายอยู่นะ แต่ฉันชอบและได้เรียนรู้อะไรเยอะเลย แล้วฉันก็ชอบบุคลิกที่โดดเด่นของสมาชิกทีมเต้นแต่ละคนด้วย ตัวนักเต้นและความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างพวกเขาเด่นกว่าในหนังเรื่องไหนที่ฉันเคยดูมา” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ที่สำคัญ เอวิแกนได้แรงบันดาลใจจากจิตวิญญาณของแอนดี้ที่เหมือนกับทำให้เธอได้เปิดทัศนคติใหม่ “เมื่อถึงเวลาแย่ๆที่ทุกอย่างพังหมด และคุณรู้สึกไม่มีที่พึ่ง แอนดี้จะแสดงให้เห็นว่าคุณต้องเข้มแข็งและก้าวต่อไป อย่ายอมให้ใครเข้ามาขวางทางสู่ความฝันคุณได้” <BR>&nbsp; <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เกี่ยวกับ บริอาน่า เอวิแกน <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 1986 ที่ลอสแองเจลลิส แคลิฟอร์เนีย ตอนนี้อายุ 22 ปี <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • เป็นลูกสาวคนสุดท้องของ เกร็ก เอวิแกน (นักแสดง) และพาเมล่า เซิร์พ (นางแบบ/นักแสดง)&nbsp; <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • มีพี่ชายและพี่สาวอย่างละคน ชื่อ เจสันและวาเนสซ่า ลี เอวิแกน <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • เรียนเต้นตั้งแต่อายุ 9 ขวบ และปัจจุบันเป็นนักเต้น <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • เป็นสมาชิกของวงดนตรีป๊อป/อัลเทอร์เนทีฟ/ร็อค ชื่อ “Moorish Idol” ในตำแหน่งมือคีบอร์ดและนักร้องนำ <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; • ภาพยนตร์เรื่องแรกคือ House of the Damned ซึ่งเธอแสดงเป็นลูกสาวของ เกร็ก เอวิแกน พ่อในชีวิตจริง <BR>&nbsp; <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผลงานที่ผ่านมา <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; - ภาพยนตร์เรื่อง House of the Damned (1996), Something Sweet (2004), Bottom Up (2006) <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; - มิวสิควิดีโอเพลง “Numb” ของ Linkin Park’ (2003) <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; - มิวสิควิดีโอเพลง “Push” ของ เอนริเก้ อิเกลเซียส (2008) <BR>&nbsp; <BR><STRONG>&nbsp;แคสซี่ เวนทูร่า รับบท โซฟี <BR></STRONG>&nbsp;<BR>&nbsp;<IMG style="WIDTH: 420px; HEIGHT: 224px" height=224 src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_08c.jpg" width=420 border=0 mce_src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_08c.jpg"><BR>&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เมื่อแอนดี้เข้ามาเรียนที่โรงเรียนใหม่ เธอก็โดนเหม็นขี้หน้าจากดาวโรงเรียนสวยเก่งชื่อ “โซฟี” ที่เป็นทั้งนักแสดง นักร้อง และนักเต้น ที่สำคัญเธอเป็นแฟนเก่าขี้อิจฉาของเชส สำหรับบทนี้ ทีมงานตัดสินใจเลือกหน้าใหม่อีกคนมาแสดง นั่นคือ แคสซี่ เวนทูร่า ศิลปินอาร์แอนด์บีวัยรุ่นชื่อดังที่มีผลงานการแสดงเรื่องแรกคือเรื่องนี้และมอบเพลงหนึ่งให้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ด้วย </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; แม้แคสซี่จะเป็นนักร้องเช่นเดียวกับตัวละคร แต่ปรากฎว่าเธอเป็นนักแสดงคนเดียวในทีมที่ไม่มีประสบการณ์การเต้นมาก่อน แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคใหญ่สำหรับแคสซี่ เพราะเธอฝึกหนักมากเพื่อจะได้แสดงออกมาได้ดีที่สุด “ฉันว่าฉันเป็นคนเดียวในกองถ่ายที่ไม่เคยเรียนเต้น” เธอยอมรับ “แต่ฉันคิดว่าถ้าฉันทุ่มเทให้กับบท คนดูจะต้องรู้สึกได้ ฉันก็เลยลองดู” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผู้กำกับ จอน ชู ไม่ได้แค่ประทับใจในความกล้าหาญของแคสซี่ที่โดดมารับบทนี้เท่านั้น แต่ยังปลื้มมากที่เธอถ่ายทอดความเกรี้ยวกราดรุนแรงของโซฟีออกมาได้ดี “ทันทีที่โซฟีเดินเข้ามาในห้อง จะรู้สึกได้เลยว่าเธอครองพื้นที่ของตัวเอง” ชูกล่าว “และผมว่าแคสซี่สนุกกับการแสดงบทร้าย เพราะตัวจริงเธอน่ารักมาก เธอเข้าใจว่าโซฟีมีจุดเปลี่ยน โซฟีไม่ได้เป็นตัวร้ายเสียทีเดียว เพราะลึกๆแล้ว เธอก็หลงทางเหมือนกัน และสุดท้าย เธอก็ถูกผลักดันให้ทำสิ่งที่ดีงามเป็นครั้งแรกในชีวิต” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; แคสซี่ชอบถ่ายทอดความเปลี่ยนแปลงภายในของโซฟี จากคนเห็นแก่ตัวไปเป็นคนที่มองโลกกว้างขึ้น “ตอนแรก โซฟีเป็นคนที่มีเป้าหมายชัดเจนมาก เกือบจะเหมือนเครื่องจักร” แคสซี่ตั้งข้อสังเกต “เธอปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง แต่เมื่อได้รู้จักกับแอนดี้ เธอก็เปิดใจให้ความรู้สึกตัวเองอีกครั้ง และมองเห็นความสำคัญของคนอื่น” <BR>&nbsp; <BR><STRONG>ออกแบบท่าเต้น</STRONG>&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;<IMG style="WIDTH: 420px; HEIGHT: 224px" height=224 src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_09c.jpg" width=420 border=0 mce_src="http://www.adintrend.com/scoop/images/0208/961stepup2_09c.jpg"><BR>&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผู้กำกับ จอน ชู ต้องการให้ Step Up 2: The Streets มีบรรยากาศและความรู้สึกที่โดดเด่น แบบที่รวมไอเดียบรรเจิดและความดิบของการเต้นแนวสตรีทไว้อย่างสมจริง เขารู้ว่าท่าเต้นในหนังเรื่องนี้ต้องดูแข็งแรงและไม่ซ้ำใคร เพราะฉะนั้นเขาจึงใช้บริการของ 3 นักออกแบบท่าเต้นฮิปฮอประดับตำนาน ที่ช่วยกันผสานการเต้นแบบต่างๆจนทำให้หนังมีสไตล์ที่ดิบและโดดเด่นอย่างน่าทึ่ง </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; หัวหอกการออกแบบท่าเต้นคือ จามอล ซิมส ผู้ออกแบบท่าเต้นให้ แชนนิ่ง เททั่ม ใน Step Up ภาคแรกที่กำกับโดย แอนน์ เฟล็ทเชอร์ ทั้งยังร่วมงานกับ อดัม แชงค์แมน ในภาพยนตร์เพลงเรื่อง Hairspray ด้วย โดยฉากฝีมือเขาที่น่าจดจำคือฉากการเต้นที่บ้านของมิสซี่ที่ผสานทั้งฮิปฮอปและซัลซ่าเอาไว้ </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ซิมส์ร่วมงานกับ นาดีน “ไฮแฮท” รัฟฟิน นักออกแบบท่าเต้นฮิปฮอปหญิงผู้มีชื่อเสียงเรื่องท่าเต้นที่ทรงพลังและสร้างสรรค์สำหรับผู้หญิง โดยเธอโด่งดังจากมิวสิควิดีโอหลายตัว รวมถึงของ มิสซี่ เอลเลียตต์ ด้วย เพราะความสดใหม่และสมจริงของงาน ไฮแฮททำงานร่วมกับทีม 410 โดยออกแบบท่าเต้นให้สมาชิแต่ละคน ซึ่งเป็นการผสานการเต้นเบรคแดนซ์, ป๊อป และล็อค แม้กระทั่งเตียงผ้าเด้งดึ๋ง เธอก็ยังเอามาใช้ เพื่อทำให้การเต้นเหนือชั้นขึ้นไปอีก </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; นักออกแบบท่าเต้นอีกคนหนึ่งคือ เดฟ สก๊อตต์ จากเมืองคอมป์ตัน ที่ทำงานมาแล้วหลายรูปแบบ ทั้งละครเวที, ภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ แต่ผลงานที่ทำให้เขาเป็นที่ยอมรับในวงกว้างคือภาพยนตรืเรื่อง “Stomp the Yard”&nbsp; <BR>&nbsp; <BR>เพลงประกอบ Step Up 2 The Streets <BR>&nbsp; <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ตัวละครใน Step Up 2 The Streets คงเต้นกันไม่ออกหากไม่มีดนตรีจังหวะมันส์ๆมาเร้าอารมณ์ ทีมงานได้กลับไปหานักแต่งเพลง บัค เดม่อน ที่เป็นคนรวบรวมเพลงประกอบ Step Up ภาคแรก เพื่อรวบรวมเพลงที่เร้าใจเช่นเดิม แต่สดใหม่กว่าในภาคนี้ ซึ่งเดม่อนได้ติดต่อศิลปินฮิปฮอป, แร็พ และอาร์แอนด์บีเพื่อมาช่วยกันแต่งเพลงอารมณ์สตรีทลงอัลบั้มนี้ </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “ภาคแรกเป็นเรื่องของการเต้นฮิปฮอปปะทะคลาสสิค แต่คราวนี้จะเป็นเรื่องของนักเต้นที่กลับไปไปโชว์ลวดลายบนถนน เราก็เลยอยากให้เพลงเป็นแนวฮิปฮอปแท้ๆ” เดม่อนกล่าว “เราฉีกแบบแผนเดิมเกือบหมด มีดนตรีออเคสตราน้อยลงกว่าเดิมเยอะ และตอนนี้มีหลายเพลงที่กำลังขึ้นชาร์ท” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เดม่อนทำงานอย่างเข้าขากับผู้กำกับ จอห์น ชู และ มิทเชล ลีบ ประธานฝ่ายดนตรีและเพลงประกอบแห่ง Walt Disney Pictures และ Atlantic Records ที่ให้ยืมศิลปินไฟแรงในสังกัดหลายคน ซึ่งเดม่อนบอกว่า “พวกเขาเจ๋งมาก” </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผู้นำขบวนศิลปินในอัลบั้มนี้คือ แร็ปเปอร์, นักร้อง, นักเขียนเพลง และโปรดิวเซอร์หญิงชื่อดัง มิสซี่ เอลเลียตต์ เจ้าของ 6 อัลบั้มเพลงขายดีระดับแพลตตินัม จนกลายเป็นศิลปินแถวหน้าคนหนึ่งของรุ่น “เพลงหนึ่งที่ผมชอบเป็นพิเศษคือ Ching-a-Ling ของมิสซี่ เอลเลียตต์ มันเจ๋งมาก และเข้ากันสุดๆกับหนัง” เดม่อนชม </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; นอกจากนี้เดม่อนยังชวนดาวรุ่งจากไมอามี่ Flo Rida และศิลปินโซลแดนใต้ผู้เข้าชิงรางวัลแกรมมี่ T-Pain มาร่วมกันทำเพลง “Low” ที่เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบท่าเต้นของ จามอล ซิมส์ และกลายเป็นซิงเกิลฮิตอันดับ 1 เมื่อไม่นานมานี้ นอกจากนี้เดม่อนยังตื่นเต้นที่ได้แร็ปเปอร์เจ้าของรางวัลแกรมมี่จากแอตแลนตาอย่าง Yung Joc มาร่วมงานในเพลง Girl You Know ที่กำลังไต้ชาร์ทอยู่เช่นกัน </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ศิลปินคนอื่นๆที่ร่วมงานในอัลบั้มนี้ ได้แก่ ป๊อปสตาร์ชิ้อดังชาวสเปน เอนริเก้ อิเกลเซียส, นักร้อง/นักแต่งเพลงอาร์แอนด์บีร่วมสมัย Trey Songz, วงป๊อป/โซลหญิง Cherish ที่มาร่วมงานกับศิลปินฮิปฮอปใต้ดินจากเมเยอร์ Plies แ Fri, 29 Feb 2008 13:59:49 +0700 http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php/post/240/ <P><STRONG>สูตรลดความอ้วน สูตรที่ 1</STRONG></P> <P>สูตรนี้ถ้าปฏิบัติอย่างเคร่งครัด และไม่โกงตัวเอง รับรองว่าจะลดน้ำหนักได้สัปดาห์ละ 5 กิโลกรัมโดย 3 วันแรกลดได้ถึง 3 กิโลกรัม <BR>ข้อห้าม งดเหล้า ไวน์ น้ำหวาน น้ำอัดลมทุกชนิด ชา กาแฟ ได้นิดหน่อย แต่ห้ามใส่น้ำตาล<BR>ห้ามรับประทานถั่ว ,ข้าวโพด ทุกชนิด</P> <P>เริ่มวันแรก รับประทานผลไม้ทุกมื้อ โดยเฉพาะ แตงทุกชนิด เพราะมีแคลอรีต่ำ (ยกเว้นแตงกวา) ไม่มีแป้ง น้ำตาล (ส่วนอย่างอื่นงดหมด)</P> <P>วันที่สอง จะเป็นผักทุกชนิด เช่น สลัดผัก มันฝรั่งนึ่งหรือเผา 1 หัว ใส่เนยก้อนเล็กๆเกลือ พริกไทย ซอสมะเขือเทศเพิ่มรสชาติ หรือจะดัดแปลงเป็นอาหารไทย เช่น เห็ดผัดกับน้ำพริกแกง,น้ำพริกเผา ช่วยให้ไม่เบื่ออาหาร (ที่สำคัญอย่างอื่นต้องงดเช่นเดียวกัน)</P> <P>วันที่สาม ผักและผลไม้ ผสมกันรับประทานได้ทั้งวัน</P> <P>วันที่สี่ กล้วยหอม 3 ใบ แบ่งรับประทานมื้อละ 1 ใบ ตามด้วยนมพร่องไขมัน มื้อละ 1 แก้ว</P> <P>วันที่ห้า สามารถทานเนื้อสัตว์ได้ 10-20 กรัม (ประมาณชิ้นหรือสองชิ้นเล็กๆนั่นแหละ) ทานกับมะเขือเทศ 6 ลูก โดยน้ำไปอบ หรือย่าง แล้วลอกเปลือกออก แบ่งรับประทานเป็น 2-3 มื้อก็จะดี</P> <P>วันที่หก รับประทานได้ทั้งเนื้อปลา ไก่ เนื้อ ทั้ง 3 มื้อ แค่พออิ่ม โดยรับประทานกับสลัดผัก</P> <P>วันที่เจ็ด วันสุดท้ายแล้ว ให้เป็นข้าวซ้อมมือ กับผัก (ไม่มีเนื้อสัตว์) แนะนำให้นำข้าวไปคลุก น้ำปลา หรือผัดกับน้ำพริกเผา ผัดร้อนๆ โดยใส่ผักลงไปด้วยก็ได้ โดยไม่มีเนื้อสัตว์</P> <P><BR>เมื่อครบ 7 วัน ก็หมุน เมนูไปรับประทานเหมือนวันแรก ทำเช่นนี้เป็นประจำทุกสัปดาห์ หรือจะเสริมด้วยซุปที่รับประทานได้ทุกวัน (ยกเว้นวันแรก)</P> <P><BR>ซุปสูตรลดความอ้วน<BR>ประกอบด้วย <BR>เซลอรี 1 ต้น <BR>กะหล่ำปลี <BR>หอมหัวใหญ่ 6 หัว<BR>พริกยักษ์ 1 เม็ด <BR>มะเขือเทศ 4 ลูก </P> <P>หั่นใส่รวมกัน ใส่น้ำพอท่วมผัก เติมพริกไทย เกลือ ซอสพริก เพื่อเพิ่มรสชาติ ต้มจนเปื่อย</P> <P>--------------------------------------------------------------------------------<BR><STRONG>สูตรลดความอ้วน สูตรที่ 2</STRONG></P> <P>สูตรนี้เอามาจากโต๊ะจตุจักร คร้าบบบบ<BR>วันที่ 1<BR>เช้า กาแฟ หรือ ชา ไม่ใส่น้ำตาลและครีมเทียม 1 ถ้วย<BR>ขนมปังปิ้ง 1 แผ่น (โฮลวีทได้ก็จะดีมาก)<BR>ถั่ว baked bean 120 กรัม (ถั่วในซอสมะเขือเทศ)<BR>ส้ม 1 ลูก<BR>กลางวัน กาแฟ หรือชา 1 ถ้วย<BR>ขนมปังปิ้ง 1 แผ่น<BR>ปลาทูน่า 120 กรัม</P> <P>เย็น ถั่วฝักยาวต้ม 120 กรัม<BR>บีทรูท หรือ แครอท ต้ม 120 กรัม<BR>แฮมไก่ 2 แผ่น (หมูไม่ได้)<BR>ไอศกรีม วานิลา 1 ถ้วยเล็ก</P> <P>วันที่ 2<BR>เช้า กาแฟหรือ ชา 1 ถ้วย<BR>ขนมปังปิ้ง 1 แผ่น<BR>ไข่ต้ม 1 ฟอง<BR>กล้วยหอม 1/2 ผล<BR>กลางวัน แครกเกอร์แบบเค็ม 5 แผ่น<BR>ชีส low fat 1 แผ่น (อาจเปลี่ยนเป็น โยเกิร์ตรสธรรมชาต)</P> <P>เย็น บล๊อคโครี่ กับแครอท ต้ม อย่างละ 120 กรัม<BR>แฮมไก่ 2 แผ่น<BR>กล้วยหอม 1/2 ผล<BR>ไอศกรีม วานิลา 1 ถ้วยเล็ก</P> <P>วันที่ 3<BR>เช้า กาแฟหรือ ชา 1 ถ้วย<BR>แครกเกอร์ เค็ม 5 แผ่น<BR>ชีส low fat 1 แผ่น<BR>แอ๊ปเปิ้ล 1 ผล<BR>กลางวัน กาแฟหรือชา 1 ถ้วย<BR>ขนมปังปิ้ง 1 แผ่น<BR>ไข่ต้ม 1 ลูก</P> <P>เย็น ดอกกะหล่ำต้ม กับ แครอท อย่างละ 120 กรัม<BR>ทูน่า 120 กรัม<BR>แตงไทย หรือ แคนตาลูป 1 ชิ้น<BR>ไอศกรีมวานิลา 1 ถ้วยเล็ก</P> <P>จบแล้ว สำหรับสูตร 3 วัน เห็นเพื่อนๆ ลดได้คนละ 2-3 กก. ขอให้โชคดีนะจ๊ะ อย่าลืมออกกำลังกาย</P> <P>--------------------------------------------------------------------------------<BR><STRONG>สูตรลดความอ้วน สูตรที่ 3</STRONG></P> <P>สูตรลดความอ้วน 9 กิโลกรัม ภายใน 2 อาทิตย์</P> <P>วันที่ 1<BR>เช้า...ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้าตาล<BR>กลางวัน... ไข่ต้มสองลูก+ผักต้ม<BR>เย็น...สเต็กกับสลัดผักน้ำใส และผลไม้</P> <P>วันที่ 2<BR>เช้า...ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้าตาล+ขนมปังโฮลวีตปิ้ง 1 แผ่น<BR>กลางวัน... สเต็กหรือเนื้อหมู เนื้อวัวย่างก็ได้+สลัดผักเขียวและผลไม้<BR>เย็น...แฮมแผ่นต้มปริมาณเท่าไรก็ได้ตามใจ</P> <P>วันที่ 3<BR>เช้า...ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้าตาล+ขนมปังโฮลวีตปิ้ง 2 แผ่น<BR>กลางวัน...ไข่ต้ม 2ฟอง+สลัด+แครอท<BR>เย็น...แฮมแผ่นต้มปริมาณเท่าไรก็ได้ตามใจ</P> <P>วันที่ 4<BR>เช้า...ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้าตาล+ขนมปังโฮลวีตปิ้ง 1 แผ่น<BR>กลางวัน..ไข่ต้ม 1 ฟองกับแครอทต้ม<BR>เย็น...ผลไม้และโยเกริ์ตรสธรรมชาติ</P> <P>วันที่ 5<BR>เช้า...ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้าตาล<BR>กลางวัน...ปลาเผาหรือปลาย่างกับผักต้ม<BR>เย็น...เต็กหรือเนื้อย่างไม่ติดมัน+สลัดผักสดน้ำใส</P> <P>วันที่ 6<BR>เช้า...ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้าตาล<BR>กลางวัน...ไก่ย่างไม่ติดหนัง<BR>เย็น..ไข่ต้มสองฟองและแครอทต้ม</P> <P>วันที่ 7<BR>เช้า...กาแฟหรือชาบีบมะนาว ไม่ใส่น้ำตาล<BR>กลางวัน...ผลไม้อะไรก้ได้ในปริมาณที่ต้องการ<BR>เย็น..อะไรก็ได้ทุกอย่างที่อยากทานไม่จำกัดปริมาณ</P> <P>สูตรนี้มาจากหนังสือ looking goodของคุณภัทรียา ณ นคร </P> <P>ผู้เขียนบอกว่า เมื่อทานครบทั้ง 7 วันก็ให้เริ่มวันที่ 8 โดยย้อนกลับไปใหม่ ถ้าทำได้ตามสูตรเป๊ะ โดยไม่ดื่มน้ำอัดลม+แอลกอฮอลล์ จะลดความอ้วนได้ 9 กก.ใน 2 อาทิตย์ โดยไม่เกิดปฏิกิริยาโยโย่ ซึ่งพอหยุดแล้วอ้วนขึ้นมากกว่าเก่า</P> <P>--------------------------------------------------------------------------------<BR><STRONG>สูตรลดความอ้วน สูตรที่ 4</STRONG><BR>วันที่ 1<BR>มื้อเช้า : ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้ำตาล ส้มโอ 1/2 ผล ขนมปังปิ้ง 1 แผ่น ถั่วเหลืองในซอสมะเขือเทศ<BR>มื้อกลางวัน : ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้ำตาล ปลาทูน่า 4 ออนซ์ ขนมปังปิ้ง 1 แผ่น<BR>มื้อเย็น : แฮม 2 แผ่น ถั่วฝักยาวต้ม 4 ออนซ์ (ประมาณ 115 กรัม) ไอศกรีมวนิลา 4 ออนซ์ บีทรูทต้ม 4 ออนซ์</P> <P>วันที่ 2<BR>มื้อเช้า : ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้ำตาล ขนมปังปิ้ง 1 แผ่น ไข่ต้ม 1 ฟอง กล้วยหอม 1/2 ผล<BR>มื้อกลางวัน : ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้ำตาล แคร๊กเกอร์ (แบบเค็ม) 5 แผ่น Coltage Cheese (คล้ายโยเกิร์ต) ของโฟร์โมสต์ 120 กรัม<BR>มื้อเย็น : แฮม 2 แผ่น บร็อคคอลรี่ต้ม 4 ออนซ์ แครอทต้ม 4 ออนซ์ ไอศกรีมวนิลา 4 ออนซ์ กล้วยหอม 1/2 ผล</P> <P>วันที่ 3<BR>มื้อเช้า : ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้ำตาล แคร๊กเกอร์ (แบบเค็ม) 5 แผ่น Cheddar Cheese 1 แผ่น แอ๊ปเปิ้ล 1 ผล<BR>มื้อกลางวัน : ชาหรือกาแฟไม่ใส่น้ำตาล ขนมปังปิ้ง 1 แผ่น ไข่ต้ม 1 ฟอง<BR>มื้อเย็น : ปลาทูน่า 4 ออนซ์ บีทรูทต้ม 4 ออนซ์ ไอศกรีมวนิลา 4 ออนซ์ ดอกกระหล่ำต้ม 4 ออนซ์ แคนตาลูป 1/2 ผล</P> <P>หมายเหตุ<BR>2. แคร๊กเกอร์ต้องเป็นรสเค็ม<BR>3. ปลาทูน่าและถั่วฝักยาวอาจแช่แข็งได้<BR>• ขนมปัง ให้ปิ้งจนแห้ง ไม่ทาอะไรเลย<BR>• เนื้อ – ต้องไม่ติดมัน นึ่งหรือย่างเท่านั้น<BR>• ผัก – จะต้มจิ้มน้ำจิ้ม หรือยำก็ได้ เช่น แครอท ดอกผักกาด<BR>• ดื่มน้ำเปล่าเยอะๆ หรือ ดื่มน้ำส้ม<BR>• โยเกิร์ต ทานครั้งละถ้วยเล็ก ๆ ต่อวัน<BR>• ผลไม้ เช่น ส้ม สับปะรด แคนตาลูป แอปเปิ้ล กล้วย<BR>• เครื่องดื่มต้องไม่ใส่น้ำตาล<BR>(4 ออนซ์ = 100 กรัม = 1 ขีด)</P> <P>--------------------------------------------------------------------------------<BR><STRONG>สูตรลดความอ้วน สูตรที่ 5</STRONG></P> <P>วันที่ 1<BR>เช้า ชา กาแฟ น้ำส้ม ขนมปังปิ้ง 1 แผ่น ไข่ต้ม 1 ฟอง ผักต้ม ผลไม้ น้ำเปล่า<BR>กลางวัน ชา กาแฟ น้ำส้ม ปลานึ่ง ผักต้ม ขนมปังปิ้ง น้ำเปล่า<BR>เย็น ผักต้มต่าง ๆ เนื้อย่างหรือนึ่ง น้ำส้ม น้ำเปล่า</P> <P>วันที่ 2<BR>เช้า น้ำส้ม นมสด ขนมปังปิ้ง 1 แผ่น ไข่ต้ม 1 ฟอง ผลไม้ น้ำเปล่าเยอะ ๆ<BR>กลางวัน น้ำส้ม ขนมปังกรอบ ผักสดจิ้มน้ำจิ้ม ผลไม้ ยำผักต่าง ๆ<BR>เย็น น้ำส้ม เนื้อปลานึ่ง ผลไม้ นมสด</P> <P>วันที่ 3<BR>เช้า น้ำส้ม นมสดแก้วเล็ก ขนมปังปิ้ง ผลไม้ โยเกริ์ต<BR>กลางวัน น้ำส้ม ขนมปัง ไข่ต้ม ผักต้มหรือยำผัก ส้มตำ ปลา/เนื้อนึ่ง ผักต้ม<BR>เย็น<BR>น้ำส้ม น้ำเปล่า ผลไม้ นมสด</P> <P>--------------------------------------------------------------------------------<BR><STRONG>สูตรลดความอ้วน สูตรที่ 6</STRONG></P> <P>สูตรพระเทพ<BR>วันที่ 1<BR>เช้า - น้ำผลไม้คั้น หรือ โยเกิร์ต 1 ถ้วย<BR>กลางวัน - ไข่ต้ม 2 ฟอง<BR>เย็น - สลัดผัก</P> <P>วันที่ 2<BR>เช้า - น้ำผลไม้คั้น หรือกาแฟไม่ใส่น้ำตาล 1 ถ้วย<BR>กลางวัน - ไข่ต้ม 2 ฟอง<BR>เย็น - โยเกิร์ต 1 ถ้วย</P> <P>วันที่ 3<BR>เช้า - กาแฟไม่ใส่น้ำตาล 1 ถ้วย หรือ โยเกิร์ต 1 ถ้วย<BR>กลางวัน - เกาเหลาลูกชิ้น 1 ชาม (เนื้อ, หมู)<BR>เย็น - สับปะรด 1 ชิ้น</P> <P>วันที่ 4<BR>เช้า - น้ำผลไม้คั้น หรือ กาแฟและขนมปัง 1 แผ่น<BR>กลางวัน - สลัดผักและไก่ย่าง 1 ชิ้น<BR>เย็น - โยเกิร์ต 1 ถ้วย</P> <P>วันที่ 5<BR>เช้า - น้ำผลไม้คั้น หรือ กาแฟไม่ใส่น้ำตาล 1 ถ้วย<BR>กลางวัน - ส้มตำและไก่ย่าง 1 ชิ้น<BR>เย็น - สลัดผัก</P> <P>วันที่ 6<BR>เช้า - น้ำผลไม้คั้น หรือ กาแฟไม่ใส่น้ำตาล 1 ถ้วย<BR>กลางวัน - ปลานึ่ง หรือ ปลาเผาไม่จำกัด<BR>เย็น - นมสด 1 แก้ว</P> <P>วันที่ 7<BR>เช้า - ข้าว 1 ทัพพี และเนื้อ 1 ชิ้น หรือไข่ต้ม 1 ฟอง<BR>กลางวัน - เกาเหลาลูกชิ้น 1 ชาม (เนื้อ, หมู)<BR>เย็น - สับปะรด 1 ชิ้น<BR></P> Tue, 26 Feb 2008 00:17:13 +0700 http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php/post/236/ <P align=center><BR><STRONG>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </STRONG>"<STRONG>เส้นทางชีวิตของสาวน้อยคนนี้อาจจะแตกต่างจากเด็กในวัยเดียวกัน แต่กระนั้นก็เป็นเส้นทางที่เธอได้ตัดสินใจเลือกด้วยตัวเองแล้วว่าจะต้องเดินต่อไปให้ถึงที่สุด โดยปล่อยให้ลีลาจากปลายเท้าที่โลดแล่นพลิ้วไหวตามจังหวะเสียงเพลงเป็นตัวนำพาเธอไป</STRONG>" </P> <TABLE class="" style="WIDTH: 432px; HEIGHT: 142px" align=center border=0> <TBODY> <TR> <TD class=""><STRONG>ณัฐนรี พิพิธสุขสันต์ หรือ ออมมิ</STRONG>&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ณัฐนรี พิพิธสุขสันต์ หรือ ออมมิ คือสาวน้อยที่เรากำลังพูดถึงและ “บัลเล่ต์” ก็คือสิ่งสำคัญที่ในวันนี้ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอไปแล้ว และที่น่าภาคภูมิใจยิ่งไปกว่านั้นก็เมื่อการเป็นนักบัลเล่ต์ของออมมิไม่ได้จำกัดอยู่แค่ที่เมืองไทยเท่านั้น เพราะเธอได้ก้าวกระโดดไปสู่ความเป็นสากลมากขึ้นหลังจากได้รับทุนให้ไปศึกษาต่อที่ The Royal Ballet School ประเทศอังกฤษ ซึ่งจัดว่าเป็นสถาบันสอนการเต้นบัลเล่ต์ที่ดีที่สุดในโลก </TD> <TD class=""><IMG title=ommi style="WIDTH: 150px; HEIGHT: 121px" height=121 alt=ommi src="http://www.sakulthai.com/images/sakulthai/2503/125-1.jpg" width=150 align=left border=0 mce_src="http://www.sakulthai.com/images/sakulthai/2503/125-1.jpg">&nbsp;</TD></TR></TBODY></TABLE> <P align=left>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “ออมมิเริ่มเรียนบัลเล่ต์ตอนอายุประมาณ 6 ขวบ ที่โรงเรียนนาฏศิลป์สากลวราพร-กาญจนา ด้วยความที่ตอนนั้นตัวเล็กและไม่ค่อยชอบทานข้าว คุณแม่เลยให้ไปเรียนบัลเล่ต์เพื่อให้ออกกำลังจนเหนื่อยจะได้ทานข้าวเยอะๆ จากที่เรียนอาทิตย์ละ 1 วันก็เพิ่มมากขึ้นและเพราะสามารถทำได้ดีจนในที่สุดก็มาถึงจุดที่เรารู้สึกรักที่จะทำสิ่งนี้ไปเลย”<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<BR><STRONG>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; แล้วการที่จะต้องเรียนหนังสือควบคู่ไปกับการเรียนบัลเล่ต์สร้างปัญหาให้บ้างหรือไม่นั้นออมมิบอกว่า</STRONG><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;“ไม่มีปัญหาอะไร ถึงจะมีการดำเนินชีวิตที่ต่างจากเพื่อนบ้างคือ ช่วงพักกลางวันออมมิจะต้องรีบทำการบ้านให้เสร็จก่อนเพื่อเลิกเรียนแล้วจะได้ไปเรียนบัลเล่ต์ต่อทันที ตารางชีวิตเป็นอย่างนี้ตลอด แต่ก็ไม่ได้เกิดรู้สึกว่าฝืนหรือกดดันเลย ส่วนเพื่อนๆ ก็เข้าใจและยังคงสนิทกันเหมือนเดิม”&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<BR><STRONG>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ส่วนจุดหักเหครั้งสำคัญที่ทำให้เธอได้ไปเรียนที่อังกฤษนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร ออมมิก็ได้เล่าตามลำดับเหตุการณ์ว่า</STRONG><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;“ช่วงปิดเทอมตอนอยู่ม.1 ที่โรงเรียนมาแตร์เดอี ออมมิมีโอกาสไปเรียนบัลเล่ต์ที่ประเทศออสเตรเลียพร้อมกับรุ่นพี่คนหนึ่ง ครั้งแรกไปเรียนที่ซิดนี่ย์และครั้งที่สองไปเมลเบิร์นซึ่งกว่าจะเข้าเรียนได้เราต้องผ่านการทดสอบเสียก่อน แต่วันแรกที่ไปลองกวดวิชาออมมิก็ได้รับข้อเสนอจากไดเร็คเตอร์ที่นั่นว่า ถ้าอยากจะเรียนบัลเล่ต์อย่างจริงจังเขายินดีรับโดยไม่จำเป็นต้องทดสอบเลย แต่ความตั้งใจของคุณแม่คือ อยากให้เรียนจบ ม.3 ก่อนถึงจะไปเรียนต่อที่ออสเตรเลีย...&nbsp;&nbsp;<BR></P> <P align=center><BR><IMG style="WIDTH: 200px; HEIGHT: 137px" height=137 src="http://www.sakulthai.com/images/sakulthai/2503/125-2.jpg" width=200 border=0 mce_src="http://www.sakulthai.com/images/sakulthai/2503/125-2.jpg"><BR>ขึ้นรับรางวัลจากการแข่งขัน <BR>Adeline Genee Award Competition 2001&nbsp;</P> <P align=left><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; แต่ก็มีอีกเหตุการณ์เข้ามาแทรกคือ หลังจากสอบบัลเล่ต์ระดับ <STRONG>Advance และ Solo Seal</STRONG> ซึ่งจะมีอาจารย์จากอังกฤษมาสอบให้ทุกปีที่โรงเรียนนาฏศิลป์ฯเสร็จ เขาก็บอกกับอาจารย์กาญจนาว่า เขาอยากให้ออมมิเข้าแข่งขันบัลเล่ต์ระดับโลกที่เรียกว่า <STRONG>Adeline Genee Award Competition 2001</STRONG> จัดโดย <STRONG>Royal Academy of Dance (RAD)</STRONG> และยังแนะนำอีกว่าการเต้นของออมมิเหมาะกับสไตล์ของอังกฤษมากกว่าออสเตรเลีย แต่มีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายซึ่งสูงมาก เขาก็เสนอวิธีว่า ให้ลองขอทุนที่ <STRONG>The Royal Ballet School</STRONG> โดยส่งประวัติการศึกษาไป ปรากฏว่าทางโรงเรียนตกลงให้ทุนออมมิเป็นเวลา 3 ปี และไม่ต้องทำการทดสอบด้วย ซึ่งทุนที่ได้รับก็เป็นแบบ Full Scholarship คือไม่ต้องเสียค่าเล่าเรียนและค่าใช้จ่ายอื่นๆ เลย ตอนนั้นรู้สึกตื่นเต้นและดีใจมากที่เราได้ทุนแต่เนื่องจากออมมิเรียนจบ ม.3 เมื่อเดือนมีนาคมปีที่แล้วแต่ทุนที่ได้จะเริ่มเรียนเดือนกันยายน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาไดเร็คเตอร์ที่อังกฤษก็เลยให้มาเข้าโรงเรียนประจำที่ White Lodge (Lower School) ของ <STRONG>The Royal Ballet School</STRONG> ก่อน 6 เดือน ซึ่งที่นี่จะแบ่งออกเป็น 2 วิทยาเขตคือ Lower School และ Upper School...”<BR><BR></P> <P align=center><IMG style="WIDTH: 200px; HEIGHT: 140px" height=140 src="http://www.sakulthai.com/images/sakulthai/2503/125-3.jpg" width=200 border=0 mce_src="http://www.sakulthai.com/images/sakulthai/2503/125-3.jpg"><BR>บรรยากาศงานเลี้ยงส่งออมมิไปอังกฤษ<BR>และเพื่อขอบคุณเหล่าอาจารย์<BR>ของโรงเรียนนาฏศิลป์สากล<BR>วราพร-กาญจนาในคราวเดียวกัน&nbsp;<BR></P> <P align=left>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; แต่ก่อนที่จะเริ่มต้นการเรียนอย่างจริงจัง ออมมิก็ได้สร้างปรากฏการณ์ใหม่ให้กับวงการบัลเล่ต์อังกฤษซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนนั่นคือ เธอสามารถคว้ารางวัลชนะเลิศได้รับเหรียญทองในการแข่งขัน <STRONG>Adeline Genee Award Competition 2001</STRONG> ตามที่มีผู้แนะนำไว้นั่นเองซึ่งตอนที่ออมมิได้รับรางวัลเพิ่งจะมีอายุเพียง 15 ปีเท่านั้นส่งผลให้ชื่อของเธอถูกจารึกไว้ในวงการบัลเล่ต์ของ <STRONG>RAD</STRONG> ว่าเป็นผู้ที่ได้รับเหรียญทองที่อายุน้อยที่สุดในรอบ 70 ปี ของการแข่งขันรายการนี้ &nbsp;“การแข่งขันเริ่มขึ้นในเดือนเมษายนและมีผู้สมัครจากทั่วโลกจำนวน 31 คน โดยมีเงื่อนไขว่าผู้สมัครต้องมีอายุระหว่าง 15-19 ปี และจะต้องสอบผ่านระดับ Advance ด้วยคะแนน Honours หรือ Highly Commended เท่านั้น พอผ่านมาถึงรอบสุดท้ายรู้สึกตกใจมากตอนที่ประกาศว่าคนที่ได้รับเหรียญทองคือ ออมมิ นับเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่สำคัญในชีวิต”<BR></P> <P align=center><BR>&nbsp;<IMG style="WIDTH: 200px; HEIGHT: 133px" height=133 src="http://www.sakulthai.com/images/sakulthai/2503/126-1.jpg" width=200 border=0 mce_src="http://www.sakulthai.com/images/sakulthai/2503/126-1.jpg"><BR>การแสดงบัลเล่ต์ที่โรงเรียนมาแตร์เดอี&nbsp;&nbsp;</P> <P align=left>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <STRONG>แล้วออมมิก็ได้เล่าให้ฟังถึงบรรยากาศการเรียนที่ The Royal Ballet School หลังจากผ่านมาแล้ว 1 ปีว่า</STRONG>&nbsp; <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “ตอนนี้ออมมิกำลังจะขึ้นปี 2 ที่ The Upper School ซึ่งที่ผ่านมาชีวิตในแต่ละวันตั้งแต่จันทร์ถึงเสาร์คือ เรียนหนังสือตอนเช้า 2 ชั่วโมง หลังจากนั้นจะเป็นการเต้นตลอดเลยมีทั้งการเต้นบัลเล่ต์พื้นฐาน เต้นคู่ เต้นรวมและยังมีการซ้อมเพื่อแสดงด้วย โดยก่อนที่จะเรียนเต้นเราจะต้องวอร์มร่างกายก่อนประมาณ 1 ชั่วโมง ซึ่งในห้องจะไม่มีสอนการเต้นท่าเบสิคแล้ว แต่จะเป็นการนำเทคนิคและกระบวนท่าทั้งหมดที่เรียนมาแล้วเอามาผสมผสานกันและพัฒนาให้ดียิ่งขึ้น โดยเวลาเรียนอาจารย์จะบอกท่าให้ซึ่งเราจะต้องทำตามให้ได้ทันทีเลย ช่วง 2-3 เดือน แรกจะเหนื่อยหน่อยแต่ก็สนุก ช่วงหลังๆ ยิ่งสนุกมากขึ้นเพราะจะมีการแสดงให้เราต้องซ้อมเต้นกัน... </P> <P align=left>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <STRONG>และนอกจากการแสดงของโรงเรียนแล้ว เมื่อช่วงคริสต์มาสที่ผ่านมาออมมิก็ได้รับการเลือกให้มาร่วมแสดงในเรื่อง Nutcracker ของคณะ The Royal Ballet Company ด้วยซึ่งออมมิได้มีโอกาสพบกับนักบัลเล่ต์ดาวเด่นของที่นี่ทุกคนเลยและตัวเองก็ตั้งใจว่าถ้าเรียนจบแล้ว อยากจะเข้าร่วมแสดงกับคณะ The Royal Ballet Company ก่อนแล้วค่อยเรียนต่อในชั้นสูงขึ้นไป เพราะเขาต้องการคนมีประสบการณ์ในการทำงานมาก่อนอย่างน้อย 5 ปี...</STRONG><BR><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;แต่ตอนนี้ออมมิอยากพัฒนาให้ตัวเองมีความเป็นศิลปินมากขึ้น เพราะว่าในการแสดงบัลเล่ต์นั้นไม่ใช่จะเต้นเก่งอย่างเดียว แต่เราต้องสวมบทบาทเป็นตัวละครนั้นๆ ด้วยซึ่งจะยากกว่าการแสดงธรรมดาเพราะบัลเล่ต์ไม่มีบทพูดจึงต้องอาศัยการแสดงออกทางสีหน้า ท่าทางแทน”<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp; <STRONG>ด้านคุณแม่ของออมมิ หรือ ชฎาทิพย์ พิพิธสุขสันต์ ผู้ซึ่งคอยดูแลและเป็นกำลังสำคัญที่ผลักดันจนเธอก้าวมาถึงจุดนี้ได้กล่าวว่า<BR></STRONG><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;“ออมมิเขาต้องการจะหาอะไรที่พิเศษให้แก่ตัวเอง เป็นสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้แต่เขาทำได้ซึ่งก็คือ บัลเล่ต์นั่นเองแต่เนื่องจากบัลเล่ต์มีช่วงอายุที่จำกัด ถ้าอายุเกินแล้วก็ต้องเลิกไป ดังนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากช่วงเวลานี้ให้ได้มากที่สุด ในขณะที่การเรียนหนังสือนั้นเราเห็นว่ายังสามารถมาเรียนภายหลังได้ไม่มีช้าหรือเร็วเกินไป...&nbsp;แต่การผลักดันให้ลูกทำอะไรนั้นไม่ใช่ว่าพ่อแม่จะเป็นคนทำอยู่ฝ่ายเดียว ถึงแม้เราจะอยากให้ลูกทำแต่ก็ต้องดูด้วยว่าเขามีใจรักที่จะทำสิ่งนั้นหรือเปล่า ถ้าลูกไม่เคยบ่นหรือเหนื่อยและยังสามารถทำได้ดีด้วยแล้ว เราเป็นพ่อแม่ก็ต้องสนับสนุนและให้โอกาสเขาได้ทำอย่างดีที่สุด ตัวคุณพ่อของออมมิเองตอนแรกก็ทำใจไม่ได้ที่ลูกจะถูกคนอื่นว่าว่ามีอาชีพมาทางด้านนี้แต่ในที่สุดก็ยอมรับได้ แต่เราดูความต้องการของลูกเป็นคำตอบมากกว่าสิ่งอื่น”&nbsp;<BR><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<STRONG>มาถึงตอนนี้สิ่งที่น่าสนใจก็คือเรียนบัลเล่ต์แล้วได้อะไร?<BR></STRONG><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp; <STRONG>ออมมิตอบว่าได้ความใจเย็น มีสมาธิและการฟังที่ดี รวมถึงรู้จักปรับตัวได้เร็วเมื่อได้รับการสอนสิ่งใหม่ๆ นอกจากนี้บัลเล่ต์ยังทำให้เธอมีเป้าหมายในชีวิตรู้ว่าอยากจะทำอะไรต่อไปในอนาคต ซึ่งถ้าคนอื่นอยากจะเป็นอย่างออมมิบ้าง เธอก็มีคำแนะนำที่ดีให้ว่า<BR><BR></STRONG>&nbsp;&nbsp;&nbsp; “ควรจะเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองรักมากกว่าการทำหลายอย่างพร้อมกันแล้วไม่ได้ดีเลย เพราะถ้าได้ทำในสิ่งที่รักแล้ว แม้ว่าจะมีบางครั้งที่เราทำได้ไม่ดีเต็มร้อยก็ตาม แต่เราก็ยังคงมีความตั้งใจและความพยายามที่จะผลักดันตัวเองไปให้ถึงจุดสูงสุดให้ได้อยู่เสมอ ทว่าก็อย่าลืมที่จะทำตัวเองให้รู้สึกสนุกสนานตามไปด้วย” <BR><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <STRONG>...เรื่องราวทั้งหมดของออมมิในขณะนี้คือตัวอย่างที่ชี้เห็นได้อย่างชัดเจนที่สุดว่า การได้ทำในสิ่งที่รักและก็รักในสิ่งที่ทำนั้นสร้างความสุขให้แก่ชีวิตได้มากมายแค่ไหน ดังนั้นถ้ามีใครได้ลองทำตามคำแนะนำของเธอแล้ว ต่อไปในอนาคตก็ไม่แน่ว่าอาจจะมีเยาวชนของเราบางคนได้มีโอกาสไปยืนแสดงความสามารถอยู่บนเวทีระดับโลกเช่นเดียวกับสาวน้อยนักบัลเล่ต์คนนี้บ้างก็เป็นได้</STRONG><BR><BR><STRONG>โดย&nbsp; อรุณี <BR>นิตยสารสกุลไทย ฉบับที่ 2503 ปีที่&nbsp; 48 ประจำวัน&nbsp; อังคาร ที่&nbsp; 8 ตุลาคม&nbsp; 2545</STRONG>&nbsp;</P> Mon, 28 Jan 2008 14:32:13 +0700 http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php/post/231/ <P><IMG title=big style="WIDTH: 450px; HEIGHT: 484px" height=484 alt=big src="http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/images/big.jpg" width=450 align=middle border=0 mce_src="http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/images/big.jpg"><BR><BR><STRONG>วันนี้เป็นวันเกิดของคุณ บิ๊ก พีรมณฑ์ ชมธวัช ขอให้ผลิตเสื้อผ้าอาภรณ์งามๆ สู่ระดับโลก มีชื่อเสียงกว้างไกล ขอให้มีความสุขในวันเคล้ายวันเกิด ชาวจุดวิทยาขออวยพรให้คิดสิ่งใดก็สมปรารถนาทุกปราการ <BR><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; [flv]http://www.pointstudio.net/wpoint/images/stories/videos/bigbirth.flv[/flv]<BR></STRONG></P> Sun, 06 Jan 2008 22:33:11 +0700 http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php/post/214/ <P align=left>ปีนี้ก็เป็นอีกปีนึงที่ พ๊อยด์ สตูดิโอได้จัดงานปีใหม่ขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคมที่ผ่านมา เพื่อให้ชาวจุดวิทยาทุกๆคน ได้รู้จักสนิทสนมกันมากยิ่งขึ้นรวมถึงผู้ปกครอง ในบรรยากาศเป็นกันเอง งานที่จัดขึ้นในวันนั้นมีเเต่ความอบอุ่น มีความสนุกสนาน เสียงหัวเราะ และในบางช่วงก็มีน้ำตา..... เรามาดูคลิปวีดีโอ งานต่างๆในวันนั้นกัน (สำหรับผู้ที่พลาดไม่ได้มา ขอบอกว่าน่าเสียดายมาก อิ อิ) </P> <P align=center>[flv]http://www.pointstudio.net/wpoint/images/stories/videos/ny2007_1.flv[/flv]<BR><BR>ตุ๊กตาน้อยตัวนี้ มีนามว่าน้องใบเตย เธออายุเพียง 9 ขวบ เรียนมา1 ปีเต็ม เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ มีความตั้งใจเกินอายุ เท้าของเธอเกิดมาเพื่อสิ่งนี้สวยเหลือเกิน คอยดูว่าในอนาคตเราจะมีเด็กที่เต้นดีๆ ในวงการเกิดขึ้นอีกคน ถ้าหากว่าไม่เลิกไปเสียก่อน ดูลวดลายตุ๊กตาตัวนี้สิ <BR>น่ารักเสียเหลือเกิน!<BR></P> <P align=center>[flv]http://www.pointstudio.net/wpoint/images/stories/videos/ny2007_2.flv[/flv]<BR><BR>เด้กน้อยที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่เเสนเป็นมิตรกับทุกคน เธอชื่อน้องชมพู่อายุเพียง 12 ปีเเต่ความสามรถของเธอสิ ทั้งร้อง ทั้งเต้น ทั้งเรียน หนังสือ เก่งหมด มีความฉลาดสุดยอด เธอเป็นเด็กที่มีความตั้งใจ&nbsp;เเละมีพรสวรรคื ดูความน่ารัก ของน้องชมพุ่สิ เขินม้วนไปเลย ขาขวิด กันไปขวิดกันมาดีนะ ไม่ล้ม เพราะว่าเรียนบัลเล่ต์เลยยืนอยู่ อือิ!<BR></P> <P align=center>[flv]http://www.pointstudio.net/wpoint/images/stories/videos/ny2007_3.flv[/flv]<BR><BR>เเสบน้อย 2 คนนี้ ด้านซ้ายมือ มีนามว่าน้องเเป้ง ขวามือมีนามว่าน้องเเพรว เเสบ2 คนนี้ มีความน่ารัก ความกล้า สลับกับความฮาที่กล้าเอามาให้พวกเราดูความน่าเอ็นดู เเละความตั้งใจ ที่มาสร้างเสียงหัวเราะ ให้กับพวกเราในคืนนั้น ทั้ง 2 คน อายุเเค่ 12 ปี เเต่ความสามารถ เธอทั้งคู่มากมายนัก คนนึงขี้อาย อีก คนนึงก็กล้า เกินร้อย.......เเต่งตัวเเบบนี้ ได้ ตั้งเเต่เด็ก อนาคต ไปไกลโลด เพราะไม่กลัวที่จะไม่สวยอีกต่อไป ทุกอย่าง 2 คนนี้ทำได้ หมด.... เพราะเค้าเกิดมาเพื่อสิ่งนี้.......นักเต้นที่เก่งในอนาคต เรามาคอยดูกันต่อไป!!!<BR></P> <P align=center>[flv]http://www.pointstudio.net/wpoint/images/stories/videos/ny2007_4.flv[/flv]<BR><BR>เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่พี่กวีของเรามาร้องเพลงเพราะๆให้เราฟังกัน มาเรียนเต้นที่นี่ เพื่อไปพัฒนาทางด้านทักษะให้ดีขึ้น พี่กวี เก่งทางด้านละครเพลง เล่นมาหลายเรื่อง......ด้วยเสียงพี่เค้าก็ สุดยอดเลย นี้ตั้งใจมากกับการร้องครั้งนี้ดุสิเนื้อยังท่องไม่ได้ ดูโพย ตลอดเวลา กลัวผิด&nbsp;เพราะพี่เค้าไม่คิดว่า จะเป้นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ เเต่เเค่นี้พวกเราก็ปลื้มเเล้วที่มาร้องให้เราฟังนะคะ<BR></P> <P align=center mce_keep="true">[flv]http://www.pointstudio.net/wpoint/images/stories/videos/goodkeep.flv[/flv]<BR><BR>ฉันจะรักษามันอย่างดี<BR><BR>[flv]http://www.pointstudio.net/wpoint/images/stories/videos/stu2007.flv[/flv]<BR><BR>นักเรียนดีเด่นของชาวจุดวิทยาประจำปี 2007 <BR><BR>[flv]http://www.pointstudio.net/wpoint/images/stories/videos/dev2007.flv[/flv]<BR><BR>นักเรียนที่มีพัฒนาการโดดเด่นประจำปี 2007<BR><BR>[flv]http://www.pointstudio.net/wpoint/images/stories/videos/admin.flv[/flv]<BR><BR>บรรยากาศแบบซึ้งๆ <BR><BR><BR><STRONG>นี่แค่ส่วนหนึ่งของการแสดงเท่านั้นนะคะ ถ้าอยากชมมากกว่านี้คงต้องมาชมเองปีหน้า<BR>แล้วพบกับบรรยากาศแบบนี้ได้ในปีหน้า .....</STRONG> </P> <P align=left mce_keep="true">&nbsp;</P> Sat, 05 Jan 2008 22:13:29 +0700 http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php/post/212/ <DIV align=center>&nbsp;</DIV> <P align=center><STRONG><FONT color=#ff0000 size=3>สำนักพระราชวังมีประกาศ เรื่อง <BR>สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา <BR>กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ สิ้นพระชนม์</FONT></STRONG><BR></P> <P style="TEXT-ALIGN: center"><IMG title=พระพี่นาง style="WIDTH: 180px; HEIGHT: 291px" height=291 alt=พระพี่นาง src="http://news.sanook.com/story_picture/m/230244_001.jpg" width=180 border=0 mce_src="http://news.sanook.com/story_picture/m/230244_001.jpg"></P> <P align=left><BR>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; วันนี้ (2 ม.ค.) สำนักพระราชวัง มีประกาศเรื่อง สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ สิ้นพระชนม์ ความว่า สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ได้เสด็จประทับรักษาพระอาการประชวร ณ อาคารเฉลิมพระเกียรติ โรงพยาบาลศิริราชพยาบาล ตั้งแต่วันที่ 15 มิ.ย.2550 ตามที่สำนักพระราชวังได้แถลงให้ทราบเป็นระยะแล้วนั้น แม้คณะแพทย์ได้ถวายการรักษาอย่างใกล้ชิดจนสุดความสามารถ พระอาการประชวรได้ทรุดลงตามลำดับ และได้สิ้นพระชนม์เมื่อเวลา 02.54 น. วันที่ 2 ม.ค.2551 รวมพระชันษา 84 ปี </P> <P align=left mce_keep="true">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ฯ มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้สำนักพระราชวังจัดการพระศพถวายพระเกียรติยศสูงสุดตามราชประเพณี ประดิษฐานพระศพ ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทในบรมมหาราชวัง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้พระบรมวงศานุวงศ์ และข้าทูลละอองธุลีพระบาทในราชสำนัก ไว้ทุกข์ถวายมีกำหนด 100 วัน ตั้งแต่วันสิ้นพระชนม์เป็นต้นไป </P> <P align=left mce_keep="true">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; อนึ่งทรงพระกุรณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ประชาชนเข้าถวายน้ำสรงพระศพ หน้าพระฉายาลักษณ์ ซึ่งประดิษฐาน ณ ศาลาสหไทยสมาคม ในพระบรมมหาราชวัง ตั้งแต่เวลา 13.00 น. -16.00 น. วันพุธที่ 2 ม.ค.2551</P> Wed, 02 Jan 2008 15:34:36 +0700 http://www.pointstudio.net/wpoint/pblog/index.php/post/202/